http://el-greco-gr.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Γ. Σεφέρης

Μετάφραση - Translate

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Κώστας Λουλουδάκης Ιουλιανός - «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση»


Ένα απο τα καλύτερα βιβλία. Αξίζει να διαβαστεί.
Ένα αποκαλυπτικό και προκλητικό βιβλίο-μελέτη που βοηθάει στην κατανόηση πολλών σημερινών εξελίξεων και φωτίζει την ουσία και το χαρακτήρα της Ε.Ε. του Κεφαλαίου.
~~~~~~~~~~
Υ/Γ
Η άγνωστη μα συγκλονιστική ιστορία της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης αποτελεί αντικείμενο του δεύτερου βιβλίου του Κώστα Λουλουδάκη (μετά το Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo, εκδ. ΚΨΜ, 2015).
Ποιά η σχέση του φασισμού, της αποικιοκρατίας και των ιμπεριαλιστικών χωρών με την σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση; Τι ρόλο έπαιξαν οι ΗΠΑ στην ανάπτυξη της Γερμανίας και πως η Γερμανία που ηττήθηκε τόσο στον Α΄, όσο και στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναδείχθηκε σε ηγετική δύναμη της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης; Ποιος ο ρόλος της Βρετανίας και της Γαλλίας;
Στο βιβλίο θα διαβάσουμε συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα και στοιχεία για την άμεση σχέση ναζιστών και φασιστών με τη διαδικασία της «ευρωπαϊκής ενοποίησης», ενώ στις σελίδες του παρουσιάζονται οι ανταγωνισμοί, οι συμμαχίες και οι αντιπαραθέσεις που οδηγούν μέχρι σήμερα στην βαθιά κρίση και την αναδιαμόρφωση της Ε.Ε. Ανάγλυφα αποτυπώνονται και οι άμεσες σχέσεις και ο πρωταγωνιστικός ρόλος των μεγάλων πολυεθνικών ομίλων και των τραπεζών στη δημιουργία και την πολιτικο-οικονομική στρατηγική της ΕΟΚ και μετέπειτα της Ε.Ε.

δείτε και ακούστε : εδώ

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Το όνομα της Άννας Πετροχείλου έχει αγγίξει τα όρια του μύθου. Τεράστιο το έργο της στην ελληνική σπηλαιολογία!!!


Πάνος Αϊβαλής
ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Με υπογραφή της αείμνηστης Άννας Πετροχείλου μιας σπουδαίας σπηλαιολόγου  που είχε χαρακτηριστεί ως  "Η Μεγάλη Κυρία των Βουνών και των Σπηλαίων, έφυγε ήσυχα από κοντά μας στις 13.02.2001 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Κοιμητήριο Αθηνών" που μαζί με τον σύζυγό της Γιάννη Πετρόχειλο επίσης σπηλαιολόγο εξερεύνησαν τα περισσότερα σπήλαια που βγήκαν στο φως και μας έγιναν γνωστά..... είχα την καλή τύχη να την γνωρίσω από κοντά σε συνεστιάσεις που έκανε η ΕΔΣΤΕ (Ένωση Δημοσιογράφων, Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδας) που ήταν και μέλος της, και κοσμούσε την Ένωση. Καλό είναι να θυμόμαστε ανθρώπους που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στο χώρο της Σπηλαιολογίας.




PDF]Ιστορία της Σπηλαιολογίας - ελληνικη σπηλαιολογικη εταιρεια

www.ese.edu.gr/media/seminars/sem_notes/first_degree/istoria_spileologias.pdf

Πετρόχειλου και της αείμνηστης συζύγου του, επίσης σπηλαιολόγου, Άννας ... Ακαδημία Αθηνών βραβεύει, το 1976, τόσο την Πρόεδρό της Άννα Πετροχείλου,.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Αντίο στον Αδαμάντιο Πεπελάση

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Του Γ. Λακόπουλου – anoixtoparathyro.gr

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας… Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης ήταν ένα φωτεινό πρόσωπο: πανεπιστημιακός δάσκαλος, τραπεζίτης, διανοούμενος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής, αρθρογράφος και ακατανίκητος εραστής- της ζωής. Ταυτόχρονα ήταν σαν το κόκκινο κρασί που παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται.
Έμεινε ως το τέλος του βίου του ο νεότερος της παρέας. Για την ακρίβεια ήταν ένας προβολέας με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που έκανε αληθινή μια φράση του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σο: «Η νεότητα είναι θαυμάσιο πράγμα – τι κρίμα να χαραμίζεται στους νέους».
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είπε κάποτε ότι ο σκοπός της τέχνης είναι να κάνει τους ανθρώπους καλύτερους. Προφανώς έχει δίκιο. Αλλά εμένα με έκανε καλύτερο άνθρωπο ο Διαμαντής Πεπελάσης. Αυτός είναι ο απολογισμός της προσωπικής σχέσης μου μαζί του.
Υπάρχουν κι άλλοι που συμφωνούν. Η φιλία του τους έκανε να βλέπουν αλλιώς τα πράγματα. Ο Αλέκος, ο Σάκης, ο Χριστόφορος, ο Νίκος…
Ο Πεπελάσης είχε πάθος για τη ζωή. Τη χαιρόταν σαν άνθρωπος που τη διεκδίκησε και την έζησε. Τη χόρτασε. Δημιουργικά, γόνιμα και μαχητικά. Και την ευγνωμονούσε.
» Εγώ ο χωρικός από τη Γαστούνη υπήρξα τυχερός…».
Στη συναρπαστική διαδρομή του βίου του Γαστούνη- Αθήνα - Μπέρκλεϊ και πάλι Αθήνα- πέτυχε τα περισσότερα από όσα μπορεί να επιδιώξει ένας άνθρωπος και ένας επιστήμονας.
Είχε προσωπικότητα που σαγήνευε. Δεν διαμαρτυρόταν ποτέ, δεν δυσφορούσε, δεν ήταν ποτέ κουρασμένος, δεν είχε αρνηθεί καμιά πρόσκληση και καμία πρόκληση. Ούτε την αναμέτρησή του με κανένα μέγεθος.
Η προσωπική του ακεραιότητά του και η επιστημονική γνώση του επέδρασαν σαν ζωογόνος βροχή στην ελληνική ύπαιθρο, από την Αγροτική Τράπεζα, επί Γέρου και επί Καραμανλή, πριν και μετά τη χούντα, αλλά και στην ελληνική επενδυτικη κοινότητα από την Εμπορική, επί Ανδρέα Παπανδρέου.
Σπουδαίος και άρχοντας
Ο Πεπελάσης υπήρξε «ταξιδευτής κι επιστροφεύς»- κατά το καταπληκτικό επίγραμμα στην προτομή του Εμπειρίκου στην Άνδρο. Το σώμα του και το πνεύμα του, πηγαινοέρχονταν στο χρόνο και στο χώρο. Αλλά επέστρεφαν πάντα στη Γαστούνη και σε ένα κύκλο προσώπων, ζώντων και τεθνεώτων, που αποτελούσαν προσωπικό χώρο του.
Με τη σοφία του και το προσωπικό του παράδειγμα δίδασκε την τέχνη του χρόνου. Άντεξε στο χρόνο-και στην κρίση του. Κινήθηκε με εκπληκτική άνεση και αρχοντιά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον- εκεί που κατέφυγε τελικά για να περιπλανάται πλέον στις σκέψεις τις καρδιές μας – και στην αιώνια μνήμη της παρουσίας του.
Το όνομα του καθηγητή Πεπελάση, υπάρχει σ’ έναν κατάλογο σπουδαίων οικονομολόγων που ανέδειξε η Ελλάδα, τον 20 αιώνα: Βαρβαρέσος, Ζολώτας, Αγγελόπουλος, Ανδρέας Παπανδρέου, Πεπελάσης,– θα δούμε ποιοι από τους νεότερους θα προστεθεί.
Η στενή συνεργασία και συμπορευσή του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, η σύνδεσή του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή – και η ύστερη φιλία του με τον νεότερο Καραμανλή- με τον Κανελλόπουλο, με τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τον Ηλιού και άλλους κορυφαίους της πολιτικής σ’ όλο το πολιτικό φάσμα, η πρώιμη γνωριμία του με τον Κόντογλου, η αδελφοποίησή του με τον Μίκη , οι επαφές του με μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης και της επιστήμης, η σύμπραξη του με τον Χρήστο Λαμπράκη και πάνω από όλα η λατρευτική σχέση του με τους απλούς ανθρώπους, η ταπεινότητα του, η αίσθηση προσφοράς, το υψηλό αίσθημα πατριωτισμού και το περιεχόμενο της δημόσιας παρουσίας του γενικά, συνθέτουν ένα πορτρέτο που συναρπάζει.
Αυτό το πορτρέτο αναδύει διαχρονική οικουμενικότητά που σπάνια υπάρχει σε δημόσιο πρόσωπο. Ο Πεπελάσης ήταν σαν μια παλιά διαφήμιση του «Άσσος φίλτρο»: είχε παντού μόνο φίλους. Ήταν το πρότυπο πολίτη που μπορούσε φανταστεί κανείς από Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι αχθοφόρο -να αποπνέει την ίδια αξιοπρέπεια, την ίδια γλυκύτητα και καλοσύνη και ταυτόχρονα την ίδια σοφία και το ίδιο κύρος.
Η Χρυσάνθη Ρουτζούνη θυμάται από τα παιδικά της χρόνια την μητέρα της να λέει, όταν στις συζητήσεις της ήθελε να τεκμηριώσει τη γνώμη της για κάτι: «Το είπε ο Αδαμάντιος Πεπελάσης».
Φιγούρα λιτή, από φυσικού της, ταπεινή και ταυτόχρονα ακτινοβόλα, έδινε την ευκαιρία να καταλάβεις από τι υλικά είναι φτιαγμένοι οι σπουδαίοι άνθρωποι: από χαμόγελο και κουράγιο. Ακόμη και στις μεγάλες πίκρες του -και γνώρισε τέτοιες- δεν έβγαινε κακός λόγος από το στόμα του. Ακόμη και για όσους τον απογοήτευσαν είχε κατανόηση.
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ο Πεπελάσης άλλαξε μαγικά τη μορφή του. Έγινε ξανά το παιδί από τη Γαστούνη, ο γιός του φαρμακοποιού που μηχανεύεται τρόπους για να σπάσει τα σύνορα, να φύγει με τελικό σκοπό να επιστρέψει, ξέροντας ότι η επιστροφή είναι αυτή που σου δίνει το ωραίο ταξίδι.
Μπορεί να γνώρισε όλο τον κόσμο, μερικά πράγματα όμως που κουβαλούσε μαζί του από τη Γαστούνη δεν τα άλλαξε ποτέ. Λέει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του:
«Τα παιδιά των ηλεκτροφωτισμένων κοινωνιών, δεν μπορούν εύκολα να βιώσουν τη άλλη μισή αλήθεια του χρόνου». Είναι ένας ύμνος στη φυσική πορεία των πραγμάτων. Ο ίδιος ήξρε να δημιουργεί με το φως του ήλιου, να παρατηρείς τον κόσμο ακόμη και στο σκοτάδι, να ακούει τον ανθρώπινο ήχο και τη φύση, να ελπίζει και να ονειρεύεσαι.
Θεωρούσε ευτυχή τον εαυτό του που μοιράσθηκε σε τρείς χώρες και για πολλές δεκαετίες αυτή την αντίληψη ζωής με την Έλλη, μάνα των παιδιών του και συνοδοιπόρο του στη διαδρομή Αθήνα- Λονδίνο- Σαν Φρανσίσκο- Αθήνα.
Αιώνιος Έλληνας
Στις εναλασσόμενες δεκαετίες της σταδιοδρομίας του, ήταν στην πρώτη γραμμή, μαχόμενος και λαμπερός και ταυτόχρονα είναι διανοητής, οραματιστής, ονειροπόλος, ρομαντικός και ευαίσθητος.
Ανεπηρέαστος από τις μεταβολές χαρακτήρων γύρω του- ακόμη και όταν επρόκειτο για τον Ανδρέα Παπανδρέου που σημάδεψε τη μοίρα του. Ήταν ο μόνος που ήξερε σε βάθος- καθώς συνυπήρξαν προτού ο γιος του Γέρου επιστρέψει και μπει στην πολιτική- όπως αποτυπώσαμε στο βιβλίο «Του μιλάνε τα κύματα» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Αν τον πίεζε κάτι ήταν ο κυριαρχία του «αγροίκου πλούτου», όπως έλεγε και η υποχώρηση του συλλογικού καθήκοντος συμβολής στην ανάταξη της χώρας που διέκρινε γύρω του.
Ήταν αιώνιος Έλληνας που πήρε όλα τα προτερήματα από τη γενιά του και κανένα από τα ελαττώματά. Ταυτίστηκε με τον ουμανισμό των ιδεών της και ποτέ με τη βαρβαρότητα των εκτροπών της. Για την κοινωνία που τον παρακολουθούσε υπήρξε η ζώσα επιβεβαίωση για αξίες όπως η ηθική, ο λιτός βίος, η αγωνιστική κουλτούρα, η προσφορά, η ευγένεια των τρόπων, η προσπάθεια για τη συμφιλίωση των ανθρώπων, η πίστη στη μάχη των ιδεών, η συγκίνηση για το τραγούδι και τον έρωτα, η αγάπη για το καλό, το ωραίο και το απλό, το ενδιαφέρον για την τέχνη και την πολιτική, η αληθινή αγωνία για τις εξελίξεις στον κόσμο και για όσα συνέβαιναν στη χώρα του.
Με τον Πεπελάση συνέβαινε κάτι παράδοξο. Οι παλιοί τον χρειάζονταν γιατί κρατούσε αναμμένο το καντήλι τους. Οι νέοι τον αναζητούσαν για να γνωρίσουν την αύρα του. Αν, όπως έλεγε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, «ή γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί , ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί», ο ίδιος έβγαλε τα έβγαλε τα διαζευκτικά- τα έκανε και τα δυο.
Ακόμη και στην τελευταία δεκαετία του πλήρους βίου του κινήθηκε με ταχύτητες εφήβου. Μιλούσε σε εκδηλώσεις και στα ΜΜΕ ανά την επικράτεια, συμμετείχε, συζητούσε, έγραφε- και τίμησε το Ανοιχτό Παράθυρο με τα κείμενά του εξ αρχής- παροτρύνοντας το γιο του να συνεχίσει.
Κυρίως αντιστεκόταν, συμβούλευε κινητοποιούσε τις παρέες και χαμογελούσε αισιόδοξα και ενίοτε στωικά. Έζησε με τρόπο που επέτρεπε στους φίλους του να τον υπερασπιστούν -χωρίς να χρειάζεται ποτέ να το κάνουν.
Είχα την τύχη να είμαι φίλος του ως το τέλος. Την τελευταία φορά που τον είδα- θλιμμένο, εξαντλημένο, αλλά γαλήνιο -δεν τόλμησα να τον αποτυπώσω με την Leica του Ανδρέα Παπανδρέου -του τη χάρισε πριν από μισό αιώνα και μου την έδωσε σαν πανάκριβο δείγμα εμπιστοσύνης.
Αυτό το κείμενο – το πρώτο στη ζωή μου ως «γραφιά» σε πρώτο ενικό πρόσωπο- είναι το μόνο που μπορώ να του δώσω καθώς φεύγει για να πάρει μαζί του.
Να θυμάται εκεί πάνω πόσο ευλογημένη ήταν για μένα και την Ολυμπία η αγάπη και η φιλία του.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Νικος Καββαδιας - William George Allum

Νικος Καββαδιας - William George Allum
Εγνώρισα κάποια φορά σ’ ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους 
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.
Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ’ το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.
Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα,
μια μπαλαρίνα στην κοιλιά, που εχόρευε γυμνή
κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε
με στίγματ’ ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή...
Κι έλεγαν ότι τη γυναίκα αυτή είχε αγαπήσει
μ’ άγριαν αγάπη, ακράτητη, βαθιά κι αληθινή·
κι αυτή πως τον απάτησε με κάποιο ναύτη Αράπη
γιατί ήτανε μια αναίσθητη γυναίκα και κοινή.
Τότε προσπάθησεν αυτός να διώξει από το νου του
την ξωτική που αγάπησε, τόσο βαθιά, ομορφιά
κι από κοντά του εξάλειψεν ό,τι δικό της είχε,
έμεινεν όμως στης καρδιάς τη θέση η ζωγραφιά.
Πολλές φορές στα σκοτεινά τον είδανε τα βράδια
με βότανα το στήθος του να τρίβει, οι θερμαστές...
Του κάκου· γνώριζεν αυτός καθώς το ξέρουμ’ όλοι
ότι του Αννάμ τα στίγματα δε βγαίνουνε ποτές...
Κάποια βραδιά ως περνούσαμε από το Bay of Bisky,
μ’ ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί.
Ο πλοίαρχος είπε: "θέλησε το στίγμα του να σβήσει"
και διάταξε στη θάλασσα την κρύα να κηδευθεί.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Oι «Εποχές» αφιερωμένες στον Σεφέρη δωρεάν με το «Βήμα της Κυριακής»

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΤΕΧΝΗΣ
Δωρεάν με το «Βήμα της Κυριακής» οι «Εποχές» αφιερωμένες στον Σεφέρη

Αθήνα:
Το μηνιαίο περιοδικό πνευματικού προσανατολισμού που κυκλοφόρησε, από τον Μάιο του 1963 έως τον Απρίλιο του 1967, από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη είναι η νέα μεγάλη προσφορά της εφημερίδας «Το Βήμα της Κυριακής». 
Αυτή την εβδομάδα μαζί με το Βήμα της Κυριακής που κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου το όγδοο τεύχος του περιοδικού Εποχές αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη. 
Οι Εποχές ήταν μια Μηνιαία Έκδοση Πνευματικού Προσανατολισμού και Γενικής Παιδείας με εκδότη τον Χρήστο Λαμπράκη και Διευθυντή τον Άγγελο Τερζάκη, και με υπεύθυνο Τυπογραφείου τον Χαρίλαο Τσαρμπόπουλο εποχής λινοτυπίας και μεταλλικών στοιχείων που έφτιαχναν περιοδικά κοσμήματα. 
Σύμβουλοι Έκδοσης του περιοδικού ήταν οι: Γιώργος Σεφέρης, Κ.Θ. Δημαράς, Γιώργος Θεοτοκάς, Κωστής Σκαλιόρας, Λέων Β. Καραπαναγιώτης και Χρήστος Λαμπράκης.
Το περιοδικό «Εποχές» κυκλοφόρησε ανελλιπώς από τον Μάιο του 1963 έως τον Απρίλιο του 1967, ενώ η έκδοσή του ανεστάλη οριστικά λόγω της δικτατορίας. Εκδόθηκαν συνολικά 48 τεύχη. 
Φιλοδοξία του ήταν, όχι να καλύψει ένα κενό, όπως συνηθίζουν να λένε σε νέες εκδόσεις -αυτό το αφήνει να φανεί αργότερα- αλλά «να εξεγείρει έναν φυσικό και πνευματικό αγώνα, να αντλήσει δυνάμεις από το χθες και από το σήμερα, και να στραφεί με προσδοκία θερμή και λαχτάρα στους νέους», όπως τονίζεται στο εισαγωγικό σημείωμα και συνεχίζει: «Θα προσπαθήσουμε να συγκομίσουμε στις σελίδες μας όλων των εποχών τους καρπούς, προσέχοντας ιδιαίτερα στις φωνές του καιρού μας […] Ο φωτισμός όλο και μεγαλύτερου αριθμού συνειδήσεων, η παροχή ενός μέσου να προσπελάζεται η υψηλή παιδεία, να επισημαίνονται και ν' αναλύονται χωρίς προκατάληψη τα ζητήματα του κόσμου, να προβάλλεται η ελευθερία του κριτικού στοχασμού, είναι μόνιμα αιτήματα του ανθρώπου. Θα τα υπηρετήσουμε». 
Οι «Εποχές» επιδίωξαν και επέτυχαν να γίνουν ένα μέσο πνευματικής επικοινωνίας, διευρύνοντας το μορφωμένο κοινό της χώρας. Σε μια εποχή που δεν ήταν τόσο εύκολη η πρόσβαση στη γνώση και την πληροφόρηση, έφεραν στον αναγνώστη πρωτότυπες εργασίες Ελλήνων και ξένων διανοητών.

_____________

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου σε νέες εγκαταστάσεις, με σύγχρονες προδιαγραφές και άνετους χώρο

Στο νέο της «σπίτι» η βιβλιοθήκη του Ρεθύμνου

vivltiothiki_rethymnou.jpg

Το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης του Ρεθύμνου

Από τον Φεβρουάριο, αναμένεται να λειτουργήσει ο νέος χώρος ο οποίος θα στεγάζει πλέον την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου.
Ο χώρος είναι πλήρως εξοπλισμένος, με νέα υλικοτεχνική υποδομή, εξαιρετικές εγκαταστάσεις, σύγχρονες προδιαγραφές, άνετους χώρους ενώ θα λειτουργεί και Κέντρο Ενημέρωσης.
Ήδη έχουν μεταφερθεί περίπου 200.000 τόμοι βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών, με την συμβολή του δήμου Ρεθύμνου, του 547 Αερομεταφερόμενου Τάγματος Πεζικού, τέσσερις μεταφορικές εταιρείες, πολυάριθμες εθελοντικές ομάδες και ιδιώτες καθώς και τα μέλη του συλλόγου «ΣΥΜΠΟΛΙΣ».
Το παλιό σχολείο της Αγίας Βαρβάρας, το οποίο φιλοξένησε για περίπου 70 χρόνια την Ρεθεμνιώτικη Βιβλιοθήκη, θα παραδοθεί στην Ενορία του Μητροπολιτικού Ναού, στην οποία ανήκει ενώ οι αποθήκες παραδόθηκαν ήδη στους ιδιοκτήτες τους.
Στο νέο κτίριο, πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη η κοπή της βασιλόπιτας της βιβλιοθήκης, παρουσία του Εφορευτικού Συμβουλίου και του προσωπικού της βιβλιοθήκης.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
«Studio» Ηρακλείου, ναός του ευρωπαϊκού πολιτισμού