http://el-greco-gr.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Γ. Σεφέρης

Μετάφραση - Translate

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

ΣΠΗΛΙΟΣ ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΗΣ (Καστανιά Σπάρτης, 1874 - Ζάκυνθος, 1909) Ποιητής, διηγηματογράφος και μεταφραστής .


Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ



ΣΠΗΛΙΟΣ ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΗΣ (Καστανιά Σπάρτης, 1874 - Ζάκυνθος, 1909) 
Ποιητής, διηγηματογράφος και μεταφραστής
Μοναδική ποιητική του συλλογή η «Αντίλαλοι» που δημοσίευσε, στο περιοδικό Τέχνη, και που τον έκανε γνωστό στους λογοτεχνικούς κύκλους της πρωτεύουσας. 
Εχοντας εγκαταλείψει σπουδές ιατρικής, φοίτησε στη νεοσύστατη τότε δραματική σχολή του Βασιλικού Θεάτρου μαζί με το Σωτήρη Σκίπη και τον Άγγελο Σικελιανό (στο ποιητικό έργο των οποίων άσκησε επίδραση) και συνεργάστηκε με τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, ως ηθοποιός της Νέα Σκηνή. 
Το 1905 παντρεύτηκε την αδερφή του Σικελιανού Ελένη, η οποία όμως τον εγκατέλειψε τον ίδιο χρόνο. Ο Πασαγιάννης την αναζήτησε στο Παρίσι χωρίς αποτέλεσμα.
Έφυγε για το Βερολίνο, όπου επισκέφτηκε τον Κώστα Χατζόπουλο και στη συνέχεια για τη Νέα Υόρκη ως μετανάστης. Προσβλήθηκε από φυματίωση και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα και το 1907.
Εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, όπου έγραψε τα διηγήματα «Οι Αγγελόκρουστοι», «Ο Πέτρακας», «Η καλόκαρδη» και «Η Ταϋγέτα» και συνέχισε τη δημοσίευση κειμένων του στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. 
Για λόγους υγείας έφυγε για την Αθήνα και στη συνέχεια για τη Ζάκυνθο, όπου πέθανε το 1909. 
Το σύνολο του λογοτεχνικού και κριτικού έργου του Σπήλιου Πασαγιάννη εκτός από τους Αντίλαλους βρίσκεται δημοσιευμένο σε εφημερίδες και περιοδικά όπως τα : «Αι Μούσαι», «Παρνασσός», «Ίρις των Αθηνών», «Αττιική Ίρις», «Ζωή», «Ο Νουμάς» κ.α..

~~~~~~~
Διαβάστε επίσης για τον τάφο του Σπήλιου Πασαγιάννη ένα άρθρο τηsΜαρία Σιδηροκαστρίτη-Κοντονή εδώ:
http://www.iskiosiskiou.com/2013/09/1874-1909.html

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Ο πολυγραφότατος ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (1864-1922)

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΤΗΣ
& Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ...ΠΕΘΑΜΕΝΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

«Πλείστες εφημερίδες ασχολήθηκαν εσχάτως με μία πνευματιστική φωτογραφία, η οποία λήφθηκε από τον κ. Δημητρακόπουλο, συγγραφέα φιλολογικών έργων, λίαν εκτιμώμενων στην Ελλάδα, την οποία δημοσιεύουμε χάριν των αναγνωστών μας…
Μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι όταν μας παρουσίασαν για πρώτη φορά τη φωτογραφία αυτή και μας ρώτησαν τι βλέπουμε στη φωτεινή κηλίδα πάνω από τον ώμο του κ.Δημητρακόπουλου, απαντήσαμε αμέσως, όπως και όλος ο κόσμος: «Είναι το πρόσωπο του Βίκτωρος Ουγκώ».
ΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΤΥΠΟΣ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1908.
~~~~~~~~
Η επίμαχη φωτογραφία, που αποτέλεσε το αντικείμενο έρευνας δύο ψυχιατρικών περιοδικών της Ευρώπης, του «Χρονικά των Ψυχικών Επιστημών» του Λονδίνου και του ομώνυμου του Παρισιού, λήφθηκε στο φωτογραφείο του Αθηναίου φωτογράφου Ξανθόπουλου και είχε ζητηθεί από τον Δημητρακόπουλο για επαγγελματικούς λόγους.
~~~~~~~~
[Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε πεθάνει το 1885 και ακόμη δεν είχε εφευρεθεί ούτε το μοντάζ, ούτε ...το photoshop!]
~~~~~~~~
Ο πολυγραφότατος ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (1864-1922), από το χωριό Τερψιθέα Κυπαρισσίας της Μεσσηνίας, ήταν πολύ δημοφιλής θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης, πολυμεταφρασμένος επίσης και στο εξωτερικό με το γαλλικό φιλολογικό ψευδώνυμο Πωλ Αρκάς (Paul Arcas). Πέραν, όμως, της λογοτεχνικής ιδιότητάς του, υπήρξε και μέντιουμ!
Στο βιβλίο του Ο ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ, που κυκλοφόρησε το 1926, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του, από τον "Πνευματιστικό Όμιλο Αθηνών "το θείον φως" περιλαμβάνει ποιήματα που ...του υπαγόρευσαν πεθαμένοι (πριν απ αυτόν) ποιητές: Βαλαωρίτης, Ανδρέας Λασκαράτος, Λορέντζος Μαβίλης, Διονύσιος Σολωμός, Αλέξανδρος Σούτσος, κλπ.

Γράφει στην εισαγωγή: «Ποιήματα ληφθέντα μεσαζικώς από τα πνεύματα των διαπρεπέστερων ποιητών του νεοελληνικού Παρνασσού. [στο όρος Παρνασσός, κατά τη μυθολογία, γεννήθηκαν οι μούσες, οι τέχνες, τα γράμματα]. Τα πνεύματα κατεβαίνουν και μας λένε ποιήματά τους αλλά δεν μας διδάσκουν και τρόπους πώς να τα εκδώσουμε. Ας ελπίσουμε η αγγλική λίρα να ανεβεί πολύ ψηλά μέχρι να φτάσει στον Άνω Κόσμο, να τις πιάσουν τα πνεύματα και να τις ρίξουν στους επιζώντες ποιητές για να τα εκδώσουν…» Ας σημειωθεί ότι ο Π. Δημητρακόπουλος είναι από τους μεγαλύτερους έλληνες σατιρικούς συγγραφείς.
~~~~~~~~
Όμως έχει γράψει και ένα ογκώδες έργο με τίτλο: «Το Μυστικόν της Ζωής», στο οποίο εξέταζε και τη φυσιολογία του πνευματισμού, που εκδόθηκε περιληπτικά με τον τίτλο: «Ο Πνευματισμός. Ζωή και επίζησις» (1919).

ΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΣΤΟΝ Π. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΠΕΘΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ:
~~~~
Ο ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ
Θάψε και θάψε μεσ’ στο κοιμητήρι
πάνω στους λάκκους διαρκώς σκυφτός
χωρίς να κάνη κανενός χατήρι
ο νεκροθάφτης, θάφτηκε κι αυτός.

Τώρα μου λέει: -πού να βάλει ο νούς
τα χρόνια πού ‘θαφτα τόσους ανθρώπους
πως θαν τους βρω και πάλι ζωντανούς,
κι άδικα ο δόλιος έχανα τους κόπους!
~~~~
Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ
Απάντησα κι εδώ ένα Δεσπότη
κάτι πουλερικά να κυνηγά
και νάχη ακόμα για δουλειά του πρώτη
τα γένεια του μονάχα να βλογά.

κι εδώ τον ίδιο δρόμο έχει πάρει.
φαντάσου πού τον έπιασα προψές
νάναι κρυμμένος πίσω απ το φεγγάρι
μαζί με τρείς παληές του ανηψές.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ(1865-1922), «ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ»

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
«Έλληνας! σου λέει ο άλλος. Δεν είναι παίξε γέλασε. 
Έχουμε τα κακά μας, δε λέω. Πήραμε δρόμο στραβό σαν το κακοκυβερνημένο πλεούμενο. Μα δεν είμαστε και ντιπ για πέταμα. 
Και να είμαστε για πέταμα, πάλι δε θα χαθούμε. Θέλουμε δε θέλουμε, θα ζήσουμε. 
Θα ζήσουμε και θα θεριέψουμε και θα δοξαστούμε, όπως και πρώτα.»

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ(1865-1922), «ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ»
~~~~~~~~
[Λογοτέχνης, δημοσιογράφος και στρατιωτικός αρχίατρος. Από τα Λεχαινά Ηλείας. Ένας από τους τρεις εκπροσώπους του νατουραλισμού στην ελληνική λογοτεχνία, μαζί με τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό.
Παρότι στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του υπέφερε από φυματίωση συμμετείχε στην Kρητική Eπανάσταση του 1897, στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912–1913, στο Κίνημα στο Γουδί, κ.α.
Πέθανε από φυματίωση του λάρυγγα τον Οκτώβρio του 1922, στην Αθήνα, σε ηλικία 57 ετών, πικραμένος για την κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας με τη Μικρασιατική καταστροφή, που την είδε να συμβαίνει λίγο πριν πεθάνει.]

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ : «ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ»,1.1.1884

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ : 
«ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ»,1.1.1884


[Ο νέος χρόνος σ’ άλλους νέα καλά μοιράζει,
αλλά για μας μονάχα το ΝΟΥΜΕΡΟ ΑΛΛΑΖΕΙ]

«Για τον καινούριο χρόνο ζητώ να προφητεύσω,
εδώ το κάθε ψέμμα θα βγη αληθινό.
γι΄αυτό πολλά θα γράψω χωρίς να κινδυνεύσω
μετά Χριστόν προφήτης ‘στον κόσμο να φανώ.
Και όχι εγώ μόνον, αλλά και κάθε άλλος
‘μπορεί εδώ προφήτης να φαίνεται μεγάλος.
Σ’ αυτό τον νέο χρόνο τι λέτε πως θα γίνη;
θαρρείτε πως καινούρια θα πέσουνε καλά;
Θαρρείτε πως o τόπος ‘στα ίδια δεν θα μείνη;
θαρρείτε πως θα πάμε δυό ρούπια πειό ψηλά;
θαρρείτε πως τη μοίρα του έθνους δεν θα κλαίμε;
θαρρείτε και του χρόνου τα ίδια δεν θα λέμε;
Θαρρείτε πως θα λείψη ο δόλος και το ψέμμα;
θαρρείτε πως η φτώχια το έθνος δεν θα πνίγη;
θαρρείτε πως με νίκας θα λαμπρυνθή το στέμμα
κι’ ο βασιλεύς θα παύση των γάτων το κυνήγι;
Πως άνθρωποι θα γίνουν του έθνους οι πατέρες,
και δε θα τρών με λόγια τις νύκταις και τις ‘μέραις;
[...]
Μη Σύλλογοι θαρρήτε δεν θ’ αναλάμψουν κι άλλοι;
πως δεν θα δούμε σμήνη εφημερίδων νέων;
πως εκλογαίς και φούριαις δεν θάχουμε και πάλι,
κι αιματηρούς αγώνας κομματαρχών γενναίων;
Πως με σταυρούς τα στήθη δεν θα στολίσουν όλοι,
πως κι άλλοι Οσμανιέδες δεν θάλθουν απ’ την Πόλι;
Θαρρείτε πως για τόπο κλεινού φρενοκομείου
κανείς Δρομοκαΐτης παράδες δεν θ’ αφήση;
πως Πρύτανις κανένας του Πανεπιστημίου
αγάλματα μωρίας και φρίκης δεν θα στήση;
Κι ο Δαμαλάς, εκείνος ο κριομύξης, πάλι
‘στον Γλάδστωνα θαρρείτε πως λόγο δεν θα βγάλη;
[...]
Τα γράμματα θαρρείτε σοφούς πως θ’ αναδείξουν.
και πάνσοφα τα κτήνη πως δεν θ’ αναφανούν;
και της Ακαδημίας αι πύλαι πώς θ’ ανοίξουν,
κι’ εις έδρας πως θ’ ανέβουν διδάσκαλοι με νουν;
Κι’ εκείνοι οι θεοί της οι χρυσαρματωμένοι
θαρρείτε πως μια μέρα δεν θα ‘βρεθούν σπασμένοι;
Θαρρείτε πως εις μάχας θ’ αφήσουμε τα κώλα;
θαρρείτε πως παιάνων θ’ ακούσωμεν τους ήχους;
θαρρείτε τέλος πάντων πώς θα προκόψουν όλα.
κι’ εγώ πώς θ’ αποκάμω να φλυαρώ με στίχους;
.
Ο νέος χρόνος σ’ άλλους νέα καλά μοιράζει,
αλλά για ‘μας μονάχα το ΝΟΥΜΕΡΟ ΑΛΛΑΖΕΙ»
.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ (1853-1919)
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ, 1.1.1884

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΑΛΕΞΙΟΣ ΣΑΒΒΑΚΗΣ, “ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ”, από τις Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ


Dionisis Vitsos
ΑΘΗΝΑ


«Δε σταμάτησαν ποτέ να ζητούν να αγοράσουν έργα του άνθρωποι λιγότεροι ή περισσότερο πλούσιοι. Αυτό τον δυσαρεστούσε και του έφερνε μελαγχολικές σκέψεις. “Τρομάζω”, έλεγε, “γιατί δεν είναι πολύ πίσω ο καιρός που κανείς δεν τα ήθελε ούτε για χάρισμα. Δεν καταλαβαίνω τι μεσολάβησε. Φαίνεται ότι, όπως σπάνε πιάτα στα μπουζούκια, θέλουν να αγοράσουν και ένα έργο μου”. 
Για να τους αποφύγει, ζητούσε εξωφρενικές τιμές. Δεν είχε όμως υπολογίσει τι βιτσιόζοι είναι οι νεόπλουτοι Έλληνες. Οι μεγάλες τιμές τούς διέγειραν περισσότερο. 
Λυπόταν που είχε γίνει ένα είδος μόδας και τα έργα του πωλούνταν τόσο ακριβά, που κι ο ίδιος, όπως έλεγε, δεν μπορούσε πια να τα αγοράσει. Αντιπαθούσε τους συλλέκτες που αγοράζουν έργα του και τα φυλακίζουν χωρίς να μπορεί κανείς να τα δει.

ΑΛΕΞΙΟΣ ΣΑΒΒΑΚΗΣ, “ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ”, Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

«.... θα περιέρχωνται την πόλιν και θα ζητούν πληροφορίας από τους γαλακτοπώλας και τα μπακάλικα.»

ΑΘΗΝΑ


«Η με τόσην τυμπανοκρουσίαν και κυβερνητικήν μεγαλαυχίαν περί «κοινωνικής πολιτικής και προστασίας των ασθενεστέρων τάξεων» εισαχθείσα προ εξαμήνου, διά του περί ΙΚΑ νομοσχεδίου, ασφάλισις των υπηρετριών, απέληξεν ως προκύπτει, εις πολλαπλούν και παταγώδες φιάσκο.
Από τα 50.000 άτομα που αποτελούν το υπηρετικόν προσωπικόν εις την περιοχήν πρωτευούσης, μόνον 2.000 έχουν απογραφή και ασφαλισθή, δηλαδή τέσσαρα περίπου τοις εκατόν. Θλιβερώτερα ακόμη είναι τα αποτελέσματα εις άλλας πόλεις. 
Πέραν τούτου όμως, το νομοσχέδιον του υπέρ του ΙΚΑ χαρατσώματος έχει, ως αναφέρεται, προκαλέση μεγάλην αναστάτωσιν μεταξύ του υπηρετικού κόσμου και εις τας με τους εργοδότας σχέσεις του. Υπηρέτριαι με μακροχρόνιον υπηρεσίαν εγκαταλείπουν τους εργοδότας των, διότι φοβούνται την απογραφήν των και την αντιμετωπίζουν ως κοινωνικήν μείωσιν. Διότι ουδεμία, βεβαίως, φιλοδοξεί να τελειώσει τον βίον της ως συνταξιοδοτουμένη από το ΙΚΑ υπηρέτρια. 
Τον δημιουργηθέντα διά του νομοσχεδίου σάλον επιτείνει μάλιστα τώρα η μελετωμένη υπό του υπουργείου εργασίας σύστασις «συνεργείων ελέγχου» (ανάγνωθι κατασκόπων), τα οποία θα περιέρχωνται την πόλιν και θα ζητούν πληροφορίας από τους γαλακτοπώλας και τα μπακάλικα.»

εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 
30/7/1961


~~~~~~~~
«Η ιστορία είναι αληθινή. Στην εμφυλιακή εποχή, όταν οι αριστεροί είχαν για ένα φεγγάρι το πάνω χέρι στη Θεσσαλονίκη συνέβαιναν από απλοϊκές μέχρι και ρομαντικές ιστορίες. Οπως τότε που σε μια από τις συχνές «έρευνες» που γίνονταν στα αστικά νοικοκυριά ένας νεαρός γύρισε κι είπε: «Τ' αφεντικά απ' εδώ και οι υπηρέτριες απ' εκεί! Στ' αριστερά». Κι απευθυνόμενος «στα δουλικά» τους ανήγγειλε θριαμβευτικά: «Τώρα είστε ελεύθερες. Μπορείτε να φύγετε απ΄ αυτούς που σας εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια!». Κι ήταν λέει μία γριά υπηρέτρια στο συγκεκριμένο σπίτι που έξαλλη του έβαλε τις φωνές. «Δεν θα μου πεις εσύ με ποιον θα πάω. Είμαι εδώ από παιδί και τους αγαπάω όλους σαν οικογένεια. Ακου εκεί! Εγώ νοιώθω αυτό που κάνω εδώ καταδικό μου!».
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΓΙΑΤΑΚΗΣ, 
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/7/2012

~~~~~~~
«Ένα βράδυ όμως θυμούμαι δεν μας επήγε διόλου γούρι. Εκατεβαίναμε όλο κέφι από την οδόν Αγχέσμου [σημερινή Βουκουρεστίου] κ’ εσταματήσαμε σε μια γωνιά για να κάνωμε την κανταδίτσα μας. Μόλις όμως είχαμεν αρχίσει μας εμπλοκάρισεν ένας ολόκληρος λόχος από αστυφύλακες και μας επήρανε όλους στο φρέσκο… Είχαμε την ατυχία να σταθούμε κάτω από το σπίτι του Καλογερόπουλου που είτανε την εποχήν εκείνην Υπουργός των Εσωτερικών. 
Φαίνεται πως ο μακαρίτης είχε πολύ νόστιμες υπηρέτριες και δεν τον άφηναν όλη τη νύκτα να κλείση μάτι από της καντάδες. Είχε δώσει λοιπόν διαταγή στην Αστυνομία να λάβη τα μέτρα της και μόλις εφανήκαμεν εμείς μας άρπαξαν αμέσως. Τυχερό και αυτό. Επεράσαμε λοιπόν μια φρικτή βραδυά στο κρατητήριο κ’ εστριμωχνόμαστε όλοι στο παράθυρο να πάρωμεν αέρα γιατί μας έιχε πνίξει η βόχα. Πρέπει κανείς να πάη στη ζωή του και λίγη φυλακή…»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ, 1927

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Περικλής Κοροβέσης - Η ανωμαλία της ομαλοποίησης

Συντάκτης:
Περικλής Κοροβέσης

Ολοι έχουμε μία και μόνη ζωή. Υπάρχουνε κι άλλοι που πιστεύουν πως αυτή η ζωή είναι προσωρινή και μετά μας περιμένει μια αιώνια. Ακόμα, υπάρχει και η θεωρία της μετεμψύχωσης, που θεωρεί την ψυχή αθάνατη. Απλά το περιτύλιγμά της, δηλαδή το σώμα, χάνεται και αυτή συνεχίζει το ταξίδι της στο διηνεκές. Αυτά είναι μεταφυσικά, βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα στα οποία δυστυχώς δεν μπορεί να υπεισέλθει η δημοσιογραφία.
Ο κώδικας της επαγγελματικής δεοντολογίας επιβάλλει στον δημοσιογράφο να τεκμηριώνει τις πηγές του, να τις διασταυρώνει, γιατί αλλιώτικα κινδυνεύει να περάσει από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, με απρόβλεπτες συνέπειες. (Αυτά στη θεωρία βέβαια, γιατί το Πειθαρχικό είναι πονόψυχο και κάνει τα στραβά μάτια.)
Δυστυχώς δεν διαθέτουμε καμιά τεκμηριωμένη έρευνα για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά ούτε και μαρτυρίες. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, δεν έχουμε ούτε μία κατάθεση νεκρού για την εμπειρία του στον άλλο κόσμο. Ετσι, αναγκαστικά θα περιοριστούμε στην παρούσα ζωή, στην οποία όλοι συμμετέχουμε. Και να θέσουμε το ερώτημα: Η ζωή που κάνουμε είναι η ζωή που θέλαμε ή ζούμε σαν να κάνουμε τη ζωή κάποιου άλλου; Με άλλα λόγια, μήπως μας έχει επιβληθεί μια άλλη ζωή που σκοτώνει τη δική μας;
Ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται σε αυτόν τον πλανήτη είναι διαφορετικός. Εχει τα δικά του δακτυλικά αποτυπώματα (που σημαίνει μοναδικός), όπως και τα δικά του χαρίσματα και ταλέντα. Και αυτό φαίνεται από την παιδική ηλικία. Αδιάψευστος μάρτυρας είναι τα παιχνίδια που προτιμούν ή οι συνήθειες που έχουν τα παιδιά, αν βέβαια οι γονείς τα σεβαστούν και τα αφήσουν στην ησυχία τους.
Συνήθως οι γονείς διαπαιδαγωγούν τα παιδιά με παιχνίδια της αγοράς που δεν είναι καθόλου αθώα (εκπαιδεύονται στον καπιταλισμό). Παράλληλα, προσπαθούν να κόψουν τις «κακές» συνήθειες που προδίδουν τεμπελιά. Ετσι, αν κάποιο παιδί κάθεται με τις ώρες και κοιτάζει τα κύματα, οι γονείς θα νομίσουν πως το παιδί τους κάτι έχει. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να δολοφονούν έναν μελλοντικό διάσημο ωκεανολόγο.
Ή κάτι πιο συνηθισμένο: Αν κάποιο παιδί έχει μανία με την μπάλα και παραμελεί τα μαθήματά του, θα κοιτάξουν να το «στρώσουν». Αυτό μπορεί να έχει ως συνέπεια να χαθεί ένα μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου και ένας εν δυνάμει εκατομμυριούχος.
Για να μη μιλήσουμε για την περίπτωση που το παιδί τους βγαίνει ομοφυλόφιλο, κάτι που εκδηλώνεται συνήθως στην παιδική ηλικία. Αντί να καταλάβουν πως είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο που συναντάται τόσο στους ανθρώπους όσο και στη φύση, εκλαμβάνεται ως ανωμαλία και διαστροφή που πρέπει να «ομαλοποιηθεί». Αυτή ακριβώς η ομαλοποίηση είναι που ευνουχίζει τον άνθρωπο, τον οποίο υποχρεώνουν να ζει μια ζωή που του επιβάλλουν και του στερούν την ελευθερία του, καταστρέφοντας τη θέλησή του να ζήσει τη δική του ζωή.
Λίγοι είναι αυτοί που ξεφεύγουν από αυτόν τον κανόνα. Ολοι εκπαιδευόμαστε με κατεύθυνση να βρούμε μια δουλειά στην υπάρχουσα αγορά εργασίας και όσο το δυνατόν πιο σίγουρη, π.χ. στα Σώματα Ασφαλείας, στην Εκκλησία, στο Δημόσιο.
Με άλλα λόγια: Ο καπιταλισμός γίνεται ο δημιουργός μας και εμείς χάνουμε την ιδιοκτησία του σώματός μας. Και ο Θεός που μας έφτιαξε (κατά μία εκδοχή) πάει περίπατο. Το κεφάλαιο σφετερίζεται όλες τις ανθρώπινες ιδιότητές μας και γινόμαστε, θέλοντας και μη, το στήριγμά του, με τη μισθωτή εργασία, τον καταναλωτισμό μας και τις συνήθειές μας. Τον αναπαράγουμε, άσχετα αν ο καπιταλισμός και η αντίστοιχη πολιτική του εκπροσώπηση μας έχουν σαν αναλώσιμα είδη.
Η Amazon σκέφτεται να ανοίξει στις ΗΠΑ 2.000 μίνι μάρκετ εντελώς αυτοματοποιημένα, χωρίς προσωπικό. Μπαίνοντας ο πελάτης στο μαγαζί, θα σκανάρει στο τερματικό το έξυπνο κινητό, οι κάμερες θα παρακολουθούν το κάθε του βήμα και ό,τι κατεβάσει από τα ράφια, θα χρεώνεται αμέσως στον λογαριασμό του. Με αυτόν τον τρόπο υπολογίζουν πως θα γλιτώσουν είκοσι χιλιάδες μισθούς.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, μέχρι το 2030 αυτός ο εκσυγχρονισμός θα έχει αφανίσει το 40% των σημερινών θέσεων εργασίας στον ανεπτυγμένο κόσμο. Δηλαδή η ανεργία γίνεται προϋπόθεση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και έτσι έχουμε την εξής αναστροφή: Ενώ ο άνθρωπος είναι το μόνο πραγματικό κεφάλαιο, αυτό το κεφάλαιο εκμηδενίζεται από το χρήμα, που έχει δικτατορική ισχύ και μας εκπορνεύει βαθιά.
Ποιο είναι το αντίδοτο; Η αγάπη και η δημιουργία. Όποιος αγαπάει δεν μετράει. Οπου το χρήμα έχει αξία, οι λέξεις δεν έχουν καμία (βλέπε τον πολιτικό λόγο στη Βουλή). Εκεί που οι λέξεις έχουν αξία (βλέπε δημιουργία) το χρήμα δεν έχει καμία. Αλήθεια, ποια είναι η αξία ενός στίχου του Σολωμού; Ή ακόμα του συνόλου του ποιητικού έργου του Καρούζου που πέθανε με χαρτί απορίας; Ενώ ένας ασήμαντος βουλευτής μπορεί σε τέσσερα χρόνια να έχει αγορεύσει μόνο ένα «ναι» ή ένα «όχι» και να παίρνει μισθό αρεοπαγίτη.
Δηλαδή τον μεγαλύτερο μισθό που δίνει το κράτος. Για να δούμε τον κόσμο σωστά, πρέπει να τον δούμε ανάποδα. Και τότε ίσως να τον καταλάβουμε και κάτι να κάνουμε. Αλλιώτικα, όλοι συντηρούμε και αναπαράγουμε τον καπιταλισμό. Ακόμα και με αριστερή ρητορική. Βλέπε στα καθ’ ημάς ΣΥΡΙΖΑ.
___________
* Εφημερίδα των Συντακτών