http://el-greco-gr.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Γ. Σεφέρης

Μετάφραση - Translate

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Το όνομα της Άννας Πετροχείλου έχει αγγίξει τα όρια του μύθου. Τεράστιο το έργο της στην ελληνική σπηλαιολογία!!!


Πάνος Αϊβαλής
ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Με υπογραφή της αείμνηστης Άννας Πετροχείλου μιας σπουδαίας σπηλαιολόγου  που είχε χαρακτηριστεί ως  "Η Μεγάλη Κυρία των Βουνών και των Σπηλαίων, έφυγε ήσυχα από κοντά μας στις 13.02.2001 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Κοιμητήριο Αθηνών" που μαζί με τον σύζυγό της Γιάννη Πετρόχειλο επίσης σπηλαιολόγο εξερεύνησαν τα περισσότερα σπήλαια που βγήκαν στο φως και μας έγιναν γνωστά..... είχα την καλή τύχη να την γνωρίσω από κοντά σε συνεστιάσεις που έκανε η ΕΔΣΤΕ (Ένωση Δημοσιογράφων, Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδας) που ήταν και μέλος της, και κοσμούσε την Ένωση. Καλό είναι να θυμόμαστε ανθρώπους που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στο χώρο της Σπηλαιολογίας.




PDF]Ιστορία της Σπηλαιολογίας - ελληνικη σπηλαιολογικη εταιρεια

www.ese.edu.gr/media/seminars/sem_notes/first_degree/istoria_spileologias.pdf

Πετρόχειλου και της αείμνηστης συζύγου του, επίσης σπηλαιολόγου, Άννας ... Ακαδημία Αθηνών βραβεύει, το 1976, τόσο την Πρόεδρό της Άννα Πετροχείλου,.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Αντίο στον Αδαμάντιο Πεπελάση

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Του Γ. Λακόπουλου – anoixtoparathyro.gr

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας… Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης ήταν ένα φωτεινό πρόσωπο: πανεπιστημιακός δάσκαλος, τραπεζίτης, διανοούμενος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής, αρθρογράφος και ακατανίκητος εραστής- της ζωής. Ταυτόχρονα ήταν σαν το κόκκινο κρασί που παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται.
Έμεινε ως το τέλος του βίου του ο νεότερος της παρέας. Για την ακρίβεια ήταν ένας προβολέας με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που έκανε αληθινή μια φράση του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σο: «Η νεότητα είναι θαυμάσιο πράγμα – τι κρίμα να χαραμίζεται στους νέους».
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είπε κάποτε ότι ο σκοπός της τέχνης είναι να κάνει τους ανθρώπους καλύτερους. Προφανώς έχει δίκιο. Αλλά εμένα με έκανε καλύτερο άνθρωπο ο Διαμαντής Πεπελάσης. Αυτός είναι ο απολογισμός της προσωπικής σχέσης μου μαζί του.
Υπάρχουν κι άλλοι που συμφωνούν. Η φιλία του τους έκανε να βλέπουν αλλιώς τα πράγματα. Ο Αλέκος, ο Σάκης, ο Χριστόφορος, ο Νίκος…
Ο Πεπελάσης είχε πάθος για τη ζωή. Τη χαιρόταν σαν άνθρωπος που τη διεκδίκησε και την έζησε. Τη χόρτασε. Δημιουργικά, γόνιμα και μαχητικά. Και την ευγνωμονούσε.
» Εγώ ο χωρικός από τη Γαστούνη υπήρξα τυχερός…».
Στη συναρπαστική διαδρομή του βίου του Γαστούνη- Αθήνα - Μπέρκλεϊ και πάλι Αθήνα- πέτυχε τα περισσότερα από όσα μπορεί να επιδιώξει ένας άνθρωπος και ένας επιστήμονας.
Είχε προσωπικότητα που σαγήνευε. Δεν διαμαρτυρόταν ποτέ, δεν δυσφορούσε, δεν ήταν ποτέ κουρασμένος, δεν είχε αρνηθεί καμιά πρόσκληση και καμία πρόκληση. Ούτε την αναμέτρησή του με κανένα μέγεθος.
Η προσωπική του ακεραιότητά του και η επιστημονική γνώση του επέδρασαν σαν ζωογόνος βροχή στην ελληνική ύπαιθρο, από την Αγροτική Τράπεζα, επί Γέρου και επί Καραμανλή, πριν και μετά τη χούντα, αλλά και στην ελληνική επενδυτικη κοινότητα από την Εμπορική, επί Ανδρέα Παπανδρέου.
Σπουδαίος και άρχοντας
Ο Πεπελάσης υπήρξε «ταξιδευτής κι επιστροφεύς»- κατά το καταπληκτικό επίγραμμα στην προτομή του Εμπειρίκου στην Άνδρο. Το σώμα του και το πνεύμα του, πηγαινοέρχονταν στο χρόνο και στο χώρο. Αλλά επέστρεφαν πάντα στη Γαστούνη και σε ένα κύκλο προσώπων, ζώντων και τεθνεώτων, που αποτελούσαν προσωπικό χώρο του.
Με τη σοφία του και το προσωπικό του παράδειγμα δίδασκε την τέχνη του χρόνου. Άντεξε στο χρόνο-και στην κρίση του. Κινήθηκε με εκπληκτική άνεση και αρχοντιά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον- εκεί που κατέφυγε τελικά για να περιπλανάται πλέον στις σκέψεις τις καρδιές μας – και στην αιώνια μνήμη της παρουσίας του.
Το όνομα του καθηγητή Πεπελάση, υπάρχει σ’ έναν κατάλογο σπουδαίων οικονομολόγων που ανέδειξε η Ελλάδα, τον 20 αιώνα: Βαρβαρέσος, Ζολώτας, Αγγελόπουλος, Ανδρέας Παπανδρέου, Πεπελάσης,– θα δούμε ποιοι από τους νεότερους θα προστεθεί.
Η στενή συνεργασία και συμπορευσή του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, η σύνδεσή του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή – και η ύστερη φιλία του με τον νεότερο Καραμανλή- με τον Κανελλόπουλο, με τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τον Ηλιού και άλλους κορυφαίους της πολιτικής σ’ όλο το πολιτικό φάσμα, η πρώιμη γνωριμία του με τον Κόντογλου, η αδελφοποίησή του με τον Μίκη , οι επαφές του με μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης και της επιστήμης, η σύμπραξη του με τον Χρήστο Λαμπράκη και πάνω από όλα η λατρευτική σχέση του με τους απλούς ανθρώπους, η ταπεινότητα του, η αίσθηση προσφοράς, το υψηλό αίσθημα πατριωτισμού και το περιεχόμενο της δημόσιας παρουσίας του γενικά, συνθέτουν ένα πορτρέτο που συναρπάζει.
Αυτό το πορτρέτο αναδύει διαχρονική οικουμενικότητά που σπάνια υπάρχει σε δημόσιο πρόσωπο. Ο Πεπελάσης ήταν σαν μια παλιά διαφήμιση του «Άσσος φίλτρο»: είχε παντού μόνο φίλους. Ήταν το πρότυπο πολίτη που μπορούσε φανταστεί κανείς από Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι αχθοφόρο -να αποπνέει την ίδια αξιοπρέπεια, την ίδια γλυκύτητα και καλοσύνη και ταυτόχρονα την ίδια σοφία και το ίδιο κύρος.
Η Χρυσάνθη Ρουτζούνη θυμάται από τα παιδικά της χρόνια την μητέρα της να λέει, όταν στις συζητήσεις της ήθελε να τεκμηριώσει τη γνώμη της για κάτι: «Το είπε ο Αδαμάντιος Πεπελάσης».
Φιγούρα λιτή, από φυσικού της, ταπεινή και ταυτόχρονα ακτινοβόλα, έδινε την ευκαιρία να καταλάβεις από τι υλικά είναι φτιαγμένοι οι σπουδαίοι άνθρωποι: από χαμόγελο και κουράγιο. Ακόμη και στις μεγάλες πίκρες του -και γνώρισε τέτοιες- δεν έβγαινε κακός λόγος από το στόμα του. Ακόμη και για όσους τον απογοήτευσαν είχε κατανόηση.
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ο Πεπελάσης άλλαξε μαγικά τη μορφή του. Έγινε ξανά το παιδί από τη Γαστούνη, ο γιός του φαρμακοποιού που μηχανεύεται τρόπους για να σπάσει τα σύνορα, να φύγει με τελικό σκοπό να επιστρέψει, ξέροντας ότι η επιστροφή είναι αυτή που σου δίνει το ωραίο ταξίδι.
Μπορεί να γνώρισε όλο τον κόσμο, μερικά πράγματα όμως που κουβαλούσε μαζί του από τη Γαστούνη δεν τα άλλαξε ποτέ. Λέει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του:
«Τα παιδιά των ηλεκτροφωτισμένων κοινωνιών, δεν μπορούν εύκολα να βιώσουν τη άλλη μισή αλήθεια του χρόνου». Είναι ένας ύμνος στη φυσική πορεία των πραγμάτων. Ο ίδιος ήξρε να δημιουργεί με το φως του ήλιου, να παρατηρείς τον κόσμο ακόμη και στο σκοτάδι, να ακούει τον ανθρώπινο ήχο και τη φύση, να ελπίζει και να ονειρεύεσαι.
Θεωρούσε ευτυχή τον εαυτό του που μοιράσθηκε σε τρείς χώρες και για πολλές δεκαετίες αυτή την αντίληψη ζωής με την Έλλη, μάνα των παιδιών του και συνοδοιπόρο του στη διαδρομή Αθήνα- Λονδίνο- Σαν Φρανσίσκο- Αθήνα.
Αιώνιος Έλληνας
Στις εναλασσόμενες δεκαετίες της σταδιοδρομίας του, ήταν στην πρώτη γραμμή, μαχόμενος και λαμπερός και ταυτόχρονα είναι διανοητής, οραματιστής, ονειροπόλος, ρομαντικός και ευαίσθητος.
Ανεπηρέαστος από τις μεταβολές χαρακτήρων γύρω του- ακόμη και όταν επρόκειτο για τον Ανδρέα Παπανδρέου που σημάδεψε τη μοίρα του. Ήταν ο μόνος που ήξερε σε βάθος- καθώς συνυπήρξαν προτού ο γιος του Γέρου επιστρέψει και μπει στην πολιτική- όπως αποτυπώσαμε στο βιβλίο «Του μιλάνε τα κύματα» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Αν τον πίεζε κάτι ήταν ο κυριαρχία του «αγροίκου πλούτου», όπως έλεγε και η υποχώρηση του συλλογικού καθήκοντος συμβολής στην ανάταξη της χώρας που διέκρινε γύρω του.
Ήταν αιώνιος Έλληνας που πήρε όλα τα προτερήματα από τη γενιά του και κανένα από τα ελαττώματά. Ταυτίστηκε με τον ουμανισμό των ιδεών της και ποτέ με τη βαρβαρότητα των εκτροπών της. Για την κοινωνία που τον παρακολουθούσε υπήρξε η ζώσα επιβεβαίωση για αξίες όπως η ηθική, ο λιτός βίος, η αγωνιστική κουλτούρα, η προσφορά, η ευγένεια των τρόπων, η προσπάθεια για τη συμφιλίωση των ανθρώπων, η πίστη στη μάχη των ιδεών, η συγκίνηση για το τραγούδι και τον έρωτα, η αγάπη για το καλό, το ωραίο και το απλό, το ενδιαφέρον για την τέχνη και την πολιτική, η αληθινή αγωνία για τις εξελίξεις στον κόσμο και για όσα συνέβαιναν στη χώρα του.
Με τον Πεπελάση συνέβαινε κάτι παράδοξο. Οι παλιοί τον χρειάζονταν γιατί κρατούσε αναμμένο το καντήλι τους. Οι νέοι τον αναζητούσαν για να γνωρίσουν την αύρα του. Αν, όπως έλεγε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, «ή γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί , ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί», ο ίδιος έβγαλε τα έβγαλε τα διαζευκτικά- τα έκανε και τα δυο.
Ακόμη και στην τελευταία δεκαετία του πλήρους βίου του κινήθηκε με ταχύτητες εφήβου. Μιλούσε σε εκδηλώσεις και στα ΜΜΕ ανά την επικράτεια, συμμετείχε, συζητούσε, έγραφε- και τίμησε το Ανοιχτό Παράθυρο με τα κείμενά του εξ αρχής- παροτρύνοντας το γιο του να συνεχίσει.
Κυρίως αντιστεκόταν, συμβούλευε κινητοποιούσε τις παρέες και χαμογελούσε αισιόδοξα και ενίοτε στωικά. Έζησε με τρόπο που επέτρεπε στους φίλους του να τον υπερασπιστούν -χωρίς να χρειάζεται ποτέ να το κάνουν.
Είχα την τύχη να είμαι φίλος του ως το τέλος. Την τελευταία φορά που τον είδα- θλιμμένο, εξαντλημένο, αλλά γαλήνιο -δεν τόλμησα να τον αποτυπώσω με την Leica του Ανδρέα Παπανδρέου -του τη χάρισε πριν από μισό αιώνα και μου την έδωσε σαν πανάκριβο δείγμα εμπιστοσύνης.
Αυτό το κείμενο – το πρώτο στη ζωή μου ως «γραφιά» σε πρώτο ενικό πρόσωπο- είναι το μόνο που μπορώ να του δώσω καθώς φεύγει για να πάρει μαζί του.
Να θυμάται εκεί πάνω πόσο ευλογημένη ήταν για μένα και την Ολυμπία η αγάπη και η φιλία του.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Νικος Καββαδιας - William George Allum

Νικος Καββαδιας - William George Allum
Εγνώρισα κάποια φορά σ’ ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους 
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.
Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ’ το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.
Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα,
μια μπαλαρίνα στην κοιλιά, που εχόρευε γυμνή
κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε
με στίγματ’ ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή...
Κι έλεγαν ότι τη γυναίκα αυτή είχε αγαπήσει
μ’ άγριαν αγάπη, ακράτητη, βαθιά κι αληθινή·
κι αυτή πως τον απάτησε με κάποιο ναύτη Αράπη
γιατί ήτανε μια αναίσθητη γυναίκα και κοινή.
Τότε προσπάθησεν αυτός να διώξει από το νου του
την ξωτική που αγάπησε, τόσο βαθιά, ομορφιά
κι από κοντά του εξάλειψεν ό,τι δικό της είχε,
έμεινεν όμως στης καρδιάς τη θέση η ζωγραφιά.
Πολλές φορές στα σκοτεινά τον είδανε τα βράδια
με βότανα το στήθος του να τρίβει, οι θερμαστές...
Του κάκου· γνώριζεν αυτός καθώς το ξέρουμ’ όλοι
ότι του Αννάμ τα στίγματα δε βγαίνουνε ποτές...
Κάποια βραδιά ως περνούσαμε από το Bay of Bisky,
μ’ ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί.
Ο πλοίαρχος είπε: "θέλησε το στίγμα του να σβήσει"
και διάταξε στη θάλασσα την κρύα να κηδευθεί.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Oι «Εποχές» αφιερωμένες στον Σεφέρη δωρεάν με το «Βήμα της Κυριακής»

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΤΕΧΝΗΣ
Δωρεάν με το «Βήμα της Κυριακής» οι «Εποχές» αφιερωμένες στον Σεφέρη

Αθήνα:
Το μηνιαίο περιοδικό πνευματικού προσανατολισμού που κυκλοφόρησε, από τον Μάιο του 1963 έως τον Απρίλιο του 1967, από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη είναι η νέα μεγάλη προσφορά της εφημερίδας «Το Βήμα της Κυριακής». 
Αυτή την εβδομάδα μαζί με το Βήμα της Κυριακής που κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου το όγδοο τεύχος του περιοδικού Εποχές αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη. 
Οι Εποχές ήταν μια Μηνιαία Έκδοση Πνευματικού Προσανατολισμού και Γενικής Παιδείας με εκδότη τον Χρήστο Λαμπράκη και Διευθυντή τον Άγγελο Τερζάκη, και με υπεύθυνο Τυπογραφείου τον Χαρίλαο Τσαρμπόπουλο εποχής λινοτυπίας και μεταλλικών στοιχείων που έφτιαχναν περιοδικά κοσμήματα. 
Σύμβουλοι Έκδοσης του περιοδικού ήταν οι: Γιώργος Σεφέρης, Κ.Θ. Δημαράς, Γιώργος Θεοτοκάς, Κωστής Σκαλιόρας, Λέων Β. Καραπαναγιώτης και Χρήστος Λαμπράκης.
Το περιοδικό «Εποχές» κυκλοφόρησε ανελλιπώς από τον Μάιο του 1963 έως τον Απρίλιο του 1967, ενώ η έκδοσή του ανεστάλη οριστικά λόγω της δικτατορίας. Εκδόθηκαν συνολικά 48 τεύχη. 
Φιλοδοξία του ήταν, όχι να καλύψει ένα κενό, όπως συνηθίζουν να λένε σε νέες εκδόσεις -αυτό το αφήνει να φανεί αργότερα- αλλά «να εξεγείρει έναν φυσικό και πνευματικό αγώνα, να αντλήσει δυνάμεις από το χθες και από το σήμερα, και να στραφεί με προσδοκία θερμή και λαχτάρα στους νέους», όπως τονίζεται στο εισαγωγικό σημείωμα και συνεχίζει: «Θα προσπαθήσουμε να συγκομίσουμε στις σελίδες μας όλων των εποχών τους καρπούς, προσέχοντας ιδιαίτερα στις φωνές του καιρού μας […] Ο φωτισμός όλο και μεγαλύτερου αριθμού συνειδήσεων, η παροχή ενός μέσου να προσπελάζεται η υψηλή παιδεία, να επισημαίνονται και ν' αναλύονται χωρίς προκατάληψη τα ζητήματα του κόσμου, να προβάλλεται η ελευθερία του κριτικού στοχασμού, είναι μόνιμα αιτήματα του ανθρώπου. Θα τα υπηρετήσουμε». 
Οι «Εποχές» επιδίωξαν και επέτυχαν να γίνουν ένα μέσο πνευματικής επικοινωνίας, διευρύνοντας το μορφωμένο κοινό της χώρας. Σε μια εποχή που δεν ήταν τόσο εύκολη η πρόσβαση στη γνώση και την πληροφόρηση, έφεραν στον αναγνώστη πρωτότυπες εργασίες Ελλήνων και ξένων διανοητών.

_____________

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου σε νέες εγκαταστάσεις, με σύγχρονες προδιαγραφές και άνετους χώρο

Στο νέο της «σπίτι» η βιβλιοθήκη του Ρεθύμνου

vivltiothiki_rethymnou.jpg

Το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης του Ρεθύμνου

Από τον Φεβρουάριο, αναμένεται να λειτουργήσει ο νέος χώρος ο οποίος θα στεγάζει πλέον την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου.
Ο χώρος είναι πλήρως εξοπλισμένος, με νέα υλικοτεχνική υποδομή, εξαιρετικές εγκαταστάσεις, σύγχρονες προδιαγραφές, άνετους χώρους ενώ θα λειτουργεί και Κέντρο Ενημέρωσης.
Ήδη έχουν μεταφερθεί περίπου 200.000 τόμοι βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών, με την συμβολή του δήμου Ρεθύμνου, του 547 Αερομεταφερόμενου Τάγματος Πεζικού, τέσσερις μεταφορικές εταιρείες, πολυάριθμες εθελοντικές ομάδες και ιδιώτες καθώς και τα μέλη του συλλόγου «ΣΥΜΠΟΛΙΣ».
Το παλιό σχολείο της Αγίας Βαρβάρας, το οποίο φιλοξένησε για περίπου 70 χρόνια την Ρεθεμνιώτικη Βιβλιοθήκη, θα παραδοθεί στην Ενορία του Μητροπολιτικού Ναού, στην οποία ανήκει ενώ οι αποθήκες παραδόθηκαν ήδη στους ιδιοκτήτες τους.
Στο νέο κτίριο, πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη η κοπή της βασιλόπιτας της βιβλιοθήκης, παρουσία του Εφορευτικού Συμβουλίου και του προσωπικού της βιβλιοθήκης.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
«Studio» Ηρακλείου, ναός του ευρωπαϊκού πολιτισμού

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΊΑΣΗ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΒΙΒΛΊΟΥ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓ. Ν. ΛΕΟΝΤΣΊΝΗ

   ΒΙΒΛΙΟ  // ΠΑΡΟΥΣΊΑΣΗ  


 ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΒΙΒΛΊΟΥ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓ. Ν.ΛΕΟΝΤΣΊΝΗ
George N. LEONTSINIS: Kythera: The Ecclesiastical Situation αnd the Parish Clergy (c.1700-1864)εκδΙνστιτούτο του Βιβλίου– ΑΚαρδαμίτσαΑθήνα 2016, 422 σσ.


Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Καθηγητή Γεωργίου ΝΛεοντσίνη με τίτλο «Kythera: The Ecclesiastical Situation and the Parish Clergy (c.1700-1864)». Στο βιβλίο αυτό εξετάζεται, σε πολυεπίπεδη διάσταση, η κοινωνική ιστορία της Εκκλησίας των Κυθήρων κατά την περίοδο περίπου 1700-1864. Ιδιαίτερη προσοχή δίδεται στη σχέση κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών στη ζωή των κατοίκων των Κυθήρων με το εκάστοτε περιβάλλον, που δημιουργούν οι διαδοχικές ξένες κυριαρχίες σ’ αυτά. Ως υπόβαθρο της προσέγγισης αυτής λαμβάνονται υπόψη παράγοντες που επηρέασαν και αναδιαμόρφωσαν θεσμικές δομές και λειτουργίες της κοινωνίας και της διοίκησης, όπως ιδεολογία και ταξική διαφοροποίηση, εκπαίδευση, επαναστατικές αντιδράσεις και συμπεριφορές των κατοίκων, αγροτικές εξεγέρσεις, η μετανάστευση (εποχική και εξωτερική) αλλά και η βαθμιαία κατά περίπτωση αύξηση του πληθυσμού, η οικονομία και το επίπεδο διαβίωσης του πληθυσμού των Κυθήρων και των Αντικυθήρων. 
Εξετάζεται η σχέση της ηγεσίας της Εκκλησίας με τον εφημεριακό κλήρο και την ευρύτερη κοινωνία των Κυθήρων και των Αντικυθήρων, όπως και οι μεταβολές στη διοίκηση και στους θεσμούς της Εκκλησίας. Ο συγγραφέας, με αναπαραστατικές δεξιότητες, αναδεικνύει τη φυσιογνωμία, τις δομές και τη λειτουργία του εκκλησιαστικού καθεστώτος, ανάγοντας τη μελέτη και την έρευνά του σε επιστημονικό παράδειγμα πολιτισμικής αναφοράς για το ευρύτερο πεδίο σχετικής ιστορικής έρευνας και με στόχους την ανάδειξη της σημασίας και του ρόλου των τοπικών κοινωνιών. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη που φέρουν τους τίτλους, το πρώτο “Church Leadership and the Parish Clergy (c. 1700-1864)”, και το δεύτερο “Studies in the Social History of the Church of Kythera and Antikythera (c. 1700-1864)”.
Το πρώτο μέρος του βιβλίου αποτελείται από κατατοπιστική εισαγωγή στα περιεχόμενα της έρευνάς του και τέσσερα κεφάλαια,που φέρουν τους τίτλους: “Structures and Organisation of Kytherian Society and Church Administration”, “The Ecclesiastical Situation and the Church Leadership”, “Parishes: Structure and Function”, “Epilogue”. Στην εισαγωγή του βιβλίου κρίθηκε από τον συγγραφέα αναγκαίο να συγγραφεί, από κοινού με την Δρα Κοινωνικής Θεολογίας Χριστίνα Κολοβού, σε αυτοτελές κεφάλαιο σύντομη αλλά περιεκτική ιστορική επισκόπηση της Επισκοπής Κυθήρων, που φέρει τον τίτλο: “A brief Overview of the History of the Bishopric of Kythera (4th centuryto the present) (σσ. 20-29). Στα περιεχόμενα των επόμενων κεφαλαίων του πρώτου μέρους η προσοχή του κ. Λεοντσίνη εστιάζεται στη μελέτη της ιστορίας της Εκκλησίας και της κοινωνίας των Κυθήρων, μια μελέτη ιστορικοκοινωνική και συγχρόνως κριτική, που επιχειρεί να ανασυνθέσει καίριες όψεις των δομών και της λειτουργίας των εκκλησιαστικών θεσμών, να εντοπίσει βήματα προσαρμογής της ηγεσίας της Εκκλησίας προς τις εκάστοτε νέες συνθήκες, τον πρωταγωνιστικό ρόλο του θεσμού της ενορίας και του εφημεριακού κλήρου σε ζητήματα αλληλοβοήθειας, πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης όπως και συμβολής αυτών σε δημιουργικές πλευρές λειτουργίας της Κοινοτικής Αυτοδιοίκησης. Επίσης, στην επίλυση, σε συνεργασία της Κοινοτικής Αυτοδιοίκησης με την Εκκλησία, καθημερινών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων του πληθυσμού.
Αναδεικνύονται περαιτέρω οι σχέσεις της ηγεσίας της Εκκλησίας με τον εφημεριακό κλήρο, κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες, οι σχέσεις της τοπικής εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο (θεσμός σταυροπηγιακών ναών κ.ά.) συμβιβασμοί και αντοχές του κλήρου και των κατοίκων από αυταρχικούς περιορισμούς και εξουσιαστικές πιέσεις των διαδοχικών ξένων κυριαρχιών επί των νησιών του Ιονίου (Επτανήσου) και των Κυθήρων και των Αντικυθήρων ειδικότερα. Συγκεκριμένα, εντάσσει τον εφημεριακό κλήρο στους θεσμούς της κοινοτικής αυτοδιοίκησης και παρατηρεί ότι ο «προεστός» και τα άλλα όργανα της κοινοτικής αυτοδιοίκησης συνυπάρχουν με τον εφημέριο και τον ενοριακό ιερέα σε ένα πλαίσιο αλληλοϋποστήριξης και αγαστής συνεργασίας. Το πλαίσιο αυτό προσδιορίζεται, ως ένα βαθμό, από την επίσημη διοικητική νομοθεσία, κυρίως όμως ο ρόλος και η θέση του εφημερίου στο χώρο της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής του τόπου προσδιορίζεται από ευρέως αποδεκτούς όρους και κανόνες εθιμικού δικαίου. Η εθνική δραστηριότητα της ηγεσίας της εκκλησίας και του εφημεριακού κλήρου σε όλες τις φάσεις της ιστορικής εξέλιξης των μηχανισμών της διοίκησης υπό τις συνθήκες του πολιτικού καθεστώτος των ξένων κυριαρχιών (1207-1864) έχει ως βάση λειτουργίας αυτήν την ισχύ εθιμικού δικαίου, την από κοινού, δηλαδή, με την τοπική αυτοδιοίκηση ηθική και κοινωνική στήριξη της τοπικής κοινωνίας. Η αναγνώριση από το ευρύτερο σώμα της κοινωνίας της υπεύθυνης θέσης των προσώπων που είχαν συνδεθεί με το θεσμό της κοινοτικής αυτοδιοίκησης και την Εκκλησία είναι ευδιάκριτη και ο ρόλος του θεσμού της κοινοτικής αυτοδιοίκησης των χωριών και των συνοικιών της Χώρας (πρωτεύουσας του νησιού) διατηρείται δυναμς σε όλες τις φάσεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, της αγροτικής κοινωνίας και των αστικών κέντρων.
Τα κεφάλαια του δεύτερου  μέρους φέρουν τους τίτλους:
· Western European Rule οver Greek Lands and the Geostrategic Importance of Kythera and Antikythera (1207/1208-1864)
· Kythera During The Byzantine Period
· The Rise And Fall of the Confraternity Churches of Kythera
· Ottoman Administration in Kythera and Social and Political Reality (1715-1718)
· The National and Social Activity of Archimandrite Dionysios Pyrros of Thessaly in Kythera and the Local Actuality
· Ideology and Social Revolution: Impact on the Society of Kythera and Local Reality
· The Holy Monastery of Myrtidia and The Greek Revolution
· The Unknown Administrive and Operational Regulations of Myrtidia Monastery on Kythera (1827): Editio Princeps
Στο δεύτερο αυτό  μέρος  του βιβλίου, με επίκεντρο τη θέση της τοπικής Εκκλησίας στην κοινωνία, ενσωματώνονται οι ανωτέρω οκτώ μελέτες περίπτωσης, που εμβαθύνουν σε ζητήματα, τα οποία, κατά περίπτωση, αναστατώνουν ή ανανεώνουν την κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάσταση του τόπου και που ο ρόλος της Εκκλησίας αποβαίνει καθοριστικός [οθωμανική επιδρομή και κατάκτηση (1715-1718), «Δημοκρατικοί Γάλλοι» (1797-1798), «Ρωσοτουρκική Διοίκηση και Επτάνησος Πολιτεία» (1799-1807), περίοδος «Αυτοκρατορικών Γάλλων» και «Βρετανικής Προστασίας»]. Οι μελέτες αυτές αναδεικνύουν τη συμμετοχή του κλήρου και των λοιπών κατοίκων των Κυθήρων στην Ελληνική Επανάσταση και στην αντιμετώπιση, την περίοδο αυτή, του προσφυγικού προβλήματος, πρόσωπα, επίσης, δομές υπηρεσιών, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα αναφορικά κυρίως με εκκλησιαστικά ζητήματα, που οδηγούν στην κατανόηση συνθηκών υπό τις οποίες διαρθρωνόταν, μεταβαλλόταν και εξελισσόταν κατά την υπό εξέταση περίοδο (1700-1864) η κοινωνική, πολιτική, οικονομική και εκκλησιαστική ζωή των Κυθήρων.
Η εργασία έχει προκύψει από μεταδιδακτορική έρευνα, που πραγματοποίησε ο συγγραφέας του βιβλίου με την ιδιότητα του «Επισκέπτη Ερευνητή»  στο Τμήμα Ιστορίας του Royal Holloway andBedford New College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου στο πλαίσιο του προγράμματος υποτροφιών της Επιστημονικής Επιτροπής Τεχνικής Βοήθειας του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (Κλάδος Κοινωνικών Επιστημών: Νεότερη Ελληνική και Ευρωπαϊκή Ιστορία). Βασίζεται κυρίως σε ανέκδοτο, όπως και σε δημοσιευμένο αρχειακό υλικό. Κώδικες και επίσημη αλληλογραφία της Ιεράς Επισκοπής Κυθήρων, ιδιωτική αλληλογραφία, έγγραφα των υγειονομικών υπηρεσιών, απογραφές πληθυσμού και ναών, νοταριακά και ληξιαρχικά έγγραφα, χρονογραφίες, έγγραφα των εκάστοτε ξένων διοικήσεων, αναφορές και αλληλογραφία της Κοινοτικής Αυτοδιοίκησης και του εφημεριακού κλήρου, λυτά ποικίλου ενδιαφέροντος και περιεχομένου έγγραφα, απομνημονεύματα και ημερολόγια οικογενειών ευγενών της Χώρας συνιστούν ενδιαφέρουσες πηγές της εργασίας αυτής. Στο βιβλίο περιλήφθηκε εμπεριστατωμένη παρουσίαση των αρχείων (δημοσίων και ιδιωτικών) καθώς και κάθε άλλης φύσεως πηγών, που αναφέρθηκαν ανωτέρω και αναζητήθηκαν και αφορούσαν στην υπό εξέταση περίοδο, όπως, επίσης, και το σύνολο της μέχρι σήμερα σχετικής βιβλιογραφίας. Η εργασία συνιστά, ως προς το αντικείμενο που ερευνάται, προέκταση της διδακτορικής διατριβής του συγγραφέως με τίτλο: 
The Island of KytheraA Social History (1700-1863), (PhD ThesisUniversity of East AngliaSchool of EuropeanHistory, 1981), Faculty of ArtsSSaripolos’ Library, εκδ. Nationaland Capodistrian University of AthensAthens 1987 (επανέκδοση 2002).

 Η εργασία εμπλουτίστηκε επίσης με εκτενή πίνακα εννοιών και κυρίων ονομάτων.
Στο τέλος του βιβλίου κρίθηκε σκόπιμο από το συγγραφέα να περιληφθούν απτά-ορατά δείγματα της εκκλησιαστικής παράδοσης των νησιών των Κυθήρων και των Αντικυθήρων, που, με αναλλοίωτο τον χρόνο στην αρχιτεκτονική τους δομή, επιβλητικά επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας. Είναι μια κληρονομιά πολιτισμού και θρησκευτικής παράδοσης των νησιών, που έρχεται και εξελίσσεται από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και τους μέσους χρόνους στη νεότερη περίοδο. Καθώς, μάλιστα, τα περιεχόμενα του βιβλίου εστιάζουν στην εκκλησιαστική ιστορία δύο περίπου αιώνων (18ος-19ος αι.), επιχειρήθηκε να αναδειχθεί η μετάβαση στους χρόνους της νεωτερικότητας, που συντήρησε όμως με πολλή φροντίδα και σεβασμό ζωντανά την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά των νησιών. Επιλέχθηκε, γι’ αυτό, να ενταχθεί προς το τέλος του  βιβλίου ενότητα με πίνακα των εικόνων που φέρει τον τίτλο: «Ναοί και μοναστήρια των Κυθήρων», συγκεκριμένα αντιπροσωπευτικά εκκλησιαστικά μνημεία, όπως αυτά διατηρούνται και τα βλέπουμε μπροστά μας μέχρι σήμερα.
Το παρόν βιβλίο όπως και η διδακτορική διατριβή του κ. Λεοντσίνη συνιστούν σημαντικές συμβολές στην ιστορία των Δυτικών Ευρωπαϊκών Κυριαρχιών στον ελληνικό χώρο, της Επτανήσου, των Κυθήρων και των Αντικυθήρων ειδικότερα. Προστίθενται ωστόσο αυτές σε ένα ευρύτερο φάσμα συγγραφικών και ερευνητικών εργασιών για τον ευρύτερο Ιόνιο χώρο και τον επτανησιακό πολιτισμό. Σε αναγνώριση μάλιστα της πολυετούς και πολλαπλής προσφοράς του κ. Λεοντσίνη στα επτανησιακά γράμματα και την επιστήμη, αλλά και για τη συμβολή του στη μελέτη και εξέλιξη της επτανησιακής ταυτότητας, η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρείας Κερκύρας σε ειδική τελετή (Επιστημονική Ημερίδα) ανακήρυξε τον Καθηγητή Γεώργιο Ν. Λεοντσίνη σε επίτιμο μέλος της Αναγνωστικής Εταιρείας. Σημειώνω εδώ ότι η Αναγνωστική Εταιρείας Κερκύρας είναι ο παλαιότερος πολιτιστικός και επιστημονικός φορέας της Επτανήσου με αδιάκοπη ενεργό δράση από το έτος ίδρυσής της (1836) μέχρι σήμερα 


Μαίρη Πλέσσα
Φιλόλογος-Ιστορικός