http://el-greco-gr.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Γ. Σεφέρης

Μετάφραση - Translate

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Περικλής Κοροβέσης - Η ανωμαλία της ομαλοποίησης

Συντάκτης:
Περικλής Κοροβέσης

Ολοι έχουμε μία και μόνη ζωή. Υπάρχουνε κι άλλοι που πιστεύουν πως αυτή η ζωή είναι προσωρινή και μετά μας περιμένει μια αιώνια. Ακόμα, υπάρχει και η θεωρία της μετεμψύχωσης, που θεωρεί την ψυχή αθάνατη. Απλά το περιτύλιγμά της, δηλαδή το σώμα, χάνεται και αυτή συνεχίζει το ταξίδι της στο διηνεκές. Αυτά είναι μεταφυσικά, βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα στα οποία δυστυχώς δεν μπορεί να υπεισέλθει η δημοσιογραφία.
Ο κώδικας της επαγγελματικής δεοντολογίας επιβάλλει στον δημοσιογράφο να τεκμηριώνει τις πηγές του, να τις διασταυρώνει, γιατί αλλιώτικα κινδυνεύει να περάσει από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, με απρόβλεπτες συνέπειες. (Αυτά στη θεωρία βέβαια, γιατί το Πειθαρχικό είναι πονόψυχο και κάνει τα στραβά μάτια.)
Δυστυχώς δεν διαθέτουμε καμιά τεκμηριωμένη έρευνα για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά ούτε και μαρτυρίες. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, δεν έχουμε ούτε μία κατάθεση νεκρού για την εμπειρία του στον άλλο κόσμο. Ετσι, αναγκαστικά θα περιοριστούμε στην παρούσα ζωή, στην οποία όλοι συμμετέχουμε. Και να θέσουμε το ερώτημα: Η ζωή που κάνουμε είναι η ζωή που θέλαμε ή ζούμε σαν να κάνουμε τη ζωή κάποιου άλλου; Με άλλα λόγια, μήπως μας έχει επιβληθεί μια άλλη ζωή που σκοτώνει τη δική μας;
Ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται σε αυτόν τον πλανήτη είναι διαφορετικός. Εχει τα δικά του δακτυλικά αποτυπώματα (που σημαίνει μοναδικός), όπως και τα δικά του χαρίσματα και ταλέντα. Και αυτό φαίνεται από την παιδική ηλικία. Αδιάψευστος μάρτυρας είναι τα παιχνίδια που προτιμούν ή οι συνήθειες που έχουν τα παιδιά, αν βέβαια οι γονείς τα σεβαστούν και τα αφήσουν στην ησυχία τους.
Συνήθως οι γονείς διαπαιδαγωγούν τα παιδιά με παιχνίδια της αγοράς που δεν είναι καθόλου αθώα (εκπαιδεύονται στον καπιταλισμό). Παράλληλα, προσπαθούν να κόψουν τις «κακές» συνήθειες που προδίδουν τεμπελιά. Ετσι, αν κάποιο παιδί κάθεται με τις ώρες και κοιτάζει τα κύματα, οι γονείς θα νομίσουν πως το παιδί τους κάτι έχει. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να δολοφονούν έναν μελλοντικό διάσημο ωκεανολόγο.
Ή κάτι πιο συνηθισμένο: Αν κάποιο παιδί έχει μανία με την μπάλα και παραμελεί τα μαθήματά του, θα κοιτάξουν να το «στρώσουν». Αυτό μπορεί να έχει ως συνέπεια να χαθεί ένα μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου και ένας εν δυνάμει εκατομμυριούχος.
Για να μη μιλήσουμε για την περίπτωση που το παιδί τους βγαίνει ομοφυλόφιλο, κάτι που εκδηλώνεται συνήθως στην παιδική ηλικία. Αντί να καταλάβουν πως είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο που συναντάται τόσο στους ανθρώπους όσο και στη φύση, εκλαμβάνεται ως ανωμαλία και διαστροφή που πρέπει να «ομαλοποιηθεί». Αυτή ακριβώς η ομαλοποίηση είναι που ευνουχίζει τον άνθρωπο, τον οποίο υποχρεώνουν να ζει μια ζωή που του επιβάλλουν και του στερούν την ελευθερία του, καταστρέφοντας τη θέλησή του να ζήσει τη δική του ζωή.
Λίγοι είναι αυτοί που ξεφεύγουν από αυτόν τον κανόνα. Ολοι εκπαιδευόμαστε με κατεύθυνση να βρούμε μια δουλειά στην υπάρχουσα αγορά εργασίας και όσο το δυνατόν πιο σίγουρη, π.χ. στα Σώματα Ασφαλείας, στην Εκκλησία, στο Δημόσιο.
Με άλλα λόγια: Ο καπιταλισμός γίνεται ο δημιουργός μας και εμείς χάνουμε την ιδιοκτησία του σώματός μας. Και ο Θεός που μας έφτιαξε (κατά μία εκδοχή) πάει περίπατο. Το κεφάλαιο σφετερίζεται όλες τις ανθρώπινες ιδιότητές μας και γινόμαστε, θέλοντας και μη, το στήριγμά του, με τη μισθωτή εργασία, τον καταναλωτισμό μας και τις συνήθειές μας. Τον αναπαράγουμε, άσχετα αν ο καπιταλισμός και η αντίστοιχη πολιτική του εκπροσώπηση μας έχουν σαν αναλώσιμα είδη.
Η Amazon σκέφτεται να ανοίξει στις ΗΠΑ 2.000 μίνι μάρκετ εντελώς αυτοματοποιημένα, χωρίς προσωπικό. Μπαίνοντας ο πελάτης στο μαγαζί, θα σκανάρει στο τερματικό το έξυπνο κινητό, οι κάμερες θα παρακολουθούν το κάθε του βήμα και ό,τι κατεβάσει από τα ράφια, θα χρεώνεται αμέσως στον λογαριασμό του. Με αυτόν τον τρόπο υπολογίζουν πως θα γλιτώσουν είκοσι χιλιάδες μισθούς.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, μέχρι το 2030 αυτός ο εκσυγχρονισμός θα έχει αφανίσει το 40% των σημερινών θέσεων εργασίας στον ανεπτυγμένο κόσμο. Δηλαδή η ανεργία γίνεται προϋπόθεση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και έτσι έχουμε την εξής αναστροφή: Ενώ ο άνθρωπος είναι το μόνο πραγματικό κεφάλαιο, αυτό το κεφάλαιο εκμηδενίζεται από το χρήμα, που έχει δικτατορική ισχύ και μας εκπορνεύει βαθιά.
Ποιο είναι το αντίδοτο; Η αγάπη και η δημιουργία. Όποιος αγαπάει δεν μετράει. Οπου το χρήμα έχει αξία, οι λέξεις δεν έχουν καμία (βλέπε τον πολιτικό λόγο στη Βουλή). Εκεί που οι λέξεις έχουν αξία (βλέπε δημιουργία) το χρήμα δεν έχει καμία. Αλήθεια, ποια είναι η αξία ενός στίχου του Σολωμού; Ή ακόμα του συνόλου του ποιητικού έργου του Καρούζου που πέθανε με χαρτί απορίας; Ενώ ένας ασήμαντος βουλευτής μπορεί σε τέσσερα χρόνια να έχει αγορεύσει μόνο ένα «ναι» ή ένα «όχι» και να παίρνει μισθό αρεοπαγίτη.
Δηλαδή τον μεγαλύτερο μισθό που δίνει το κράτος. Για να δούμε τον κόσμο σωστά, πρέπει να τον δούμε ανάποδα. Και τότε ίσως να τον καταλάβουμε και κάτι να κάνουμε. Αλλιώτικα, όλοι συντηρούμε και αναπαράγουμε τον καπιταλισμό. Ακόμα και με αριστερή ρητορική. Βλέπε στα καθ’ ημάς ΣΥΡΙΖΑ.
___________
* Εφημερίδα των Συντακτών

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με το συγγραφέα Κώστα Λουλουδάκη (Ιουλιανός): Μιλά για την μελέτη «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση»


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με το συγγραφέα Κώστα Λουλουδάκη (Ιουλιανός):

..." Πέρα από μένα και εσάς υπάρχει η Ιστορία και σε αυτήν στρέφεται η μελέτη «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Μα ενώ το βιβλίο μιλά για γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί, στην ουσία πραγματεύεται την προφανή και δεσπόζουσα κατάσταση που ονομάζουμε παρόν.
Ωστόσο τίποτα δεν υπάρχει έξω από την Ιστορία. Όλα τα περικλείει και τίποτε δεν είναι ικανό να της ξεφύγει! Η ιστορία δημιουργεί μόνη την τροφή της…Είναι μια ασταμάτητη παγκόσμια μηχανή…Υπάρχει! Χωρίς αρχή χωρίς τέλος!..."...
~~~~~~~~
Έτσι παρουσιάζει σε κάποια ανάρτησή του, ο Κώστας Λουλουδάκης το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε την περασμένη Άνοιξη από τις εκδόσεις ΚΨΜ κι έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία του καλοκαιριού. Η πρώτη του συγγραφική απόπειρα ήταν το «Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo» από το ίδιο εκδοτικό. Αυτό που επιχειρεί και καταφέρνει ο Κ. Λουλουδάκης στα βιβλία του είναι μια ολοκληρωμένη μελέτη μέσα από στοιχεία, κείμενα, πηγές και αναφορές. Είναι βιβλία που δεν αφήνουν σε κανέναν περιθώρια σύγχυσης ή την αίσθηση της «υποκειμενικής σκοπιάς του συγγραφέα» κι αυτή είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία τους.
Σ’ ένα από τα άρθρα του γράφει ο Κώστας: «Με θάρρος και σε πείσμα όλων πρέπει να αποβάλουμε την μοιρολατρία. Δεν έχει νόημα μόνο να στηλιτεύουμε. Απαιτείται βούληση για ανυπακοή. Βούληση για ρήξη με το υπάρχον οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Επιβάλλεται να συσχετίσουμε την βία με την κατάσταση που την επιβάλλει και την μορφοποιεί.». Αν περιμένετε να διαβάσετε ότι η αστική δημοκρατία κι ο καπιταλισμός διανθίζεται ανάμεσα στα άλλα από τις «αρχές της ισοπολιτείας-ισονομίας» που κάποια στιγμή παρουσιάζει μια διαχειριστική «ανωμαλία», όπως ιμπεριαλισμός, η προσφυγιά, οι κρίσεις, η φτώχεια η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο σίγουρα δεν θα το βρείτε στο βιβλίο.
Η Κατιούσα μίλησε με τον Κώστα Λουλουδάκη και παρουσιάζει σήμερα μια πολύ ενδιαφέρουσα κι επίκαιρη συνέντευξη για το φασισμό, την οργανική του σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον αντικομμουνισμό ως επίσημη ιδεολογία της, τις τάσεις μετεξέλιξής της και το ζητούμενο στη σημερινή συγκυρία. Ελπίζουμε να την απολαύσετε και να βγείτε σοφότεροι, διαβάζοντάς την.
-Ο φασισμός είναι η απάντηση της αστικής τάξης στην εμφάνιση του κομμουνισμού στο ιστορικό προσκήνιο; Είναι η προϊστορία της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης; Είναι όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω;
> Θα προσπαθήσω και στα τρία ερωτήματα να δώσω μια συνολική απάντηση. Ο φασισμός είναι η απάντηση της αστικής εξουσίας στα εργατικά κινήματα του μεσοπολέμου, του Μεγάλου Κραχ και των διασαλευμένων κοινωνικών σχέσεων. Η εργοδοσία χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες του φασισμού, τον οποίο φρόντισε με ποικίλες μεθόδους και πληρώνοντας αδρά να εγκαταστήσει στους εργασιακούς χώρους προκειμένου να ελέγχει, να χαφιεδίζει, και να χρησιμοποιεί «εργατικό» λεξιλόγιο, ώστε οι φοβισμένοι και εξαθλιωμένοι εργάτες να μην στρέψουν το βλέμμα τους προς αριστερά. Όταν, λοιπόν, επικρατούν συνθήκες κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, κοινωνικά αδιέξοδα και επικείμενη απειλή εργατικών εξεγέρσεων, οι οποίες απειλούν την κυριαρχία της αστικής τάξης, τότε ο φασισμός προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στον κλονισμένο καπιταλισμό. Οι φασίστες, επομένως, είναι ιστορικά σε θέση να προσφέρουν την απαραίτητη «εξομάλυνση» στις κλονισμένες αστικές ελίτ.
Ο φασισμός έχει πολύ βαθιές ρίζες στην Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι η ιδεολογική πατρίδα του! Όπως έγραφε ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Ludwig Heinrich von Mises, «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο φασισμός έχει ήδη καταξιωθεί στην ιστορία ως ο σωτήρας του ευρωπαϊκού πολιτισμού (…) διότι κατάφερε να διασώσει την ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην ανταλλαγή»! Αναντίρρητα, ο ηγέτης της αναβίωσης του οικονομικού φιλελευθερισμού Λούντβιχ φον Μίζες γνώριζε καλύτερα από όλους μας την λογική των “ελεύθερων αγορών”.
~~~~~~~~
- Πώς αποτιμάτε σήμερα την εμπειρία των Λαϊκών, Αντιφασιστικών Μετώπων ως τακτική, και τον κλασικό ορισμό του Ντιμιτρόφ για το φασισμό;
> Θα ξεκινήσω από το δεύτερο σκέλος της ερώτησης. Το τι συνιστά τον ορισμό του φασισμού, έχει σκοπίμως μετατραπεί σε ένα ιδιαίτερα αμφισβητούμενο και περίπλοκο θέμα. Δεν είναι. Ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ με εφτά λέξεις έχει βάλει τα πράγματα στην θέση τους: «Ο φασισμός είναι η κυβέρνηση του ίδιου του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου». Όσον αφορά στα Λαϊκά Μέτωπα, θα παραπέμψω στο βιβλίο μου «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Εκεί λέω πως η 3η Διεθνής θεωρούσε σωστά ότι ο κίνδυνος του φασισμού ήταν τόσο μεγάλος, που δικαιολογούσε μια μορφή συμμαχίας με όσες κοινωνικές δυνάμεις του αστικού κόσμου αντιστέκονταν. Τη στιγμή μάλιστα που η συμμαχία αυτή δεν συνεπαγόταν κάποια ιδεολογική προσέγγιση με τον καπιταλισμό, παρά μονάχα μια στρατηγική μεσοπρόθεσμη υποχώρηση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η πικρή αλήθεια είναι πως οι κομμουνιστές, ενώ είχαν συνειδητοποιήσει την δεκαετία του 1930, πως για το μεγάλο κεφάλαιο ο φασισμός ήταν όργανο της δικιάς τους πολιτικής που αποσκοπούσε στον έλεγχο των κοινωνικών δυνάμεων, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις των μερίδων της αστικής τάξης και απέτυχαν. Εμείς, βέβαια, τώρα μπορούμε να κρίνουμε εκ του ασφαλούς γιατί διαθέτουμε την ύστερη γνώση, δεν καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις σε στιγμές πόλωσης, πολύ μεγάλης έντασης και υπό το βάρος των γεγονότων, και μάλιστα την στιγμή που αυτά γεννιούνται.
~~~~~~~~
–Στη σημερινή συγκυρία χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο αντιφασιστικό μέτωπο, ένα μέτωπο κατά της Ε.Ε., κάτι που να τα περιλαμβάνει και να τα υπερβαίνει; Ή τέλος κάτι τελείως διαφορετικό;
> Δεν μπορώ να σας απαντήσω. Δεν κατέχω δυστυχώς τη μαγική φόρμουλα. Η ερώτηση αυτή που μου θέσατε θα απαντηθεί μέσα από τα ταξικά συνδικάτα, τις Λαϊκές Επιτροπές και τους άλλους φορείς του κινήματος και θα είναι μαζική.
~~~~~~~~ 
–Ο αντικομμουνισμός είναι προνόμια των 8 από τα 27 κράτη-μέλη που συμμετείχαν στο συνέδριο της Εσθονίας ή είναι γενική κι επίσημη γραμμή της Ε.Ε.;
> Ασυζητητί, ο αντικομμουνισμός είναι γενική και επίσημη ιδεολογία της Ενωμένης Ευρώπης. Η συκοφάντηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας εκφράστηκε ανάγλυφα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 8 Απρίλη του 2008 και πήρε μορφή στην «Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό». Γεννιέται, όμως, το ερώτημα: γιατί όλη αυτή η επίθεση σε μια ιδεολογία «τελειωμένη» «ηττημένη», όπως η κομμουνιστική;
~~~~~~~~
- Τι ακριβώς φοβούνται;
> Μα την πάλη των εργατών που «δεν κολλάει» με την «Ευρώπη των λαών», με την εποχή της «συναίνεσης», του «διαλόγου», της «κοινωνικής ειρήνης», της «συναδέλφωσης» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, με τους δεύτερους, τους εργάτες, να πληρώνουν τόσο, όταν υπάρχει ανάπτυξη και ανάκαμψη, όσο και όταν υπάρχει κρίση. Φοβούνται, λοιπόν, το φάντασμα που ακόμα «πλανιέται στην Ευρώπη: Το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γηρασμένης Ευρώπης έχουν συνάψει ιερά συμμαχία για να καταπολεμήσουν το φάντασμα αυτό. Τα λόγια αυτά τα είπε ο Μαρξ πριν από 170 χρόνια!
~~~~~~~~
-Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά εκφράζεται κυρίως μέσω του ευρωσκεπτικισμού. Γιατί λοιπόν συνδέετε το φασισμό με την Ευρωπαϊκή Ένωση;
> Ο φασισμός δεν θέριεψε σε μία νύχτα, μα αποτελεί τμήμα και μάλιστα σημαντικό της Ευρωπαϊκής Ιστορίας, από τον καιρό που κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής των μητροπολιτικών ευρωπαϊκών κρατών ήταν ο ρατσισμός σε βάρος των αποικιοκρατούμενων λαών ή των λαών αποικιακής προέλευσης, μα και από την εποχή που ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων Γ’ πάντρεψε το αυταρχικό κράτος με την ελευθερία των εμπορικών ανταλλαγών.
Η ΕΕ είναι κληρονόμος ενός οικονομικού συστήματος που με μεγάλη αποτελεσματικότητα θεωρητικοποίησε πρακτικές και υιοθέτησε πολιτικά καθεστώτα, τα οποία επιδόθηκαν σε ευρείας κλίμακας εκτοπισμό, αποδεκατισμό και εξόντωση των λαών, επιβάλλοντας την απόλυτη εξουσία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο. Αυτή η κληρονομιά αποτέλεσε αδιαμφισβήτητα σημείο αναφοράς για τον φασισμό. Όσο και αν η Ευρώπη απεχθάνεται τον αυτοκριτικό απολογισμό της ιστορίας της για να προβαίνει σε αποποίηση των ευθυνών της, πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο φασισμός δεν υπήρχε μοναχά μια πραγματικότητα και μια ανερχόμενη ιδεολογία εμπεδωμένη μόνο στα χρόνια του μεσοπολέμου. Ούτε και άλλαξαν πολύ τα πράγματα με τη συντριβή της φασιστικής Γερμανίας και του ναζισμού. Άλλωστε, στα φασιστικά σχέδια της «Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας» με κοινό νόμισμα, στην κοινή κεντρική τράπεζα στο Βερολίνο, στην κοινή εργατική πολιτική και στις κοινές οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, στηρίχτηκε η Ευρωζώνη.
Ο «ευρωσκεπτικισμός», τώρα, της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς είναι μια πολύπλοκη αλχημεία θα έλεγα, εθνοκεντρικής προσέγγισης της ΕΕ με χαρακτηριστικά, τη μισαλλοδοξία, την ξενοφοβία, τις θεωρίες συνωμοσίας, και βέβαια, παραδοσιακά, την επιθετική αντι-κομμουνιστική οπτική. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με μια απόρριψη του κοσμοπολιτισμού, όχι όμως, θα έλεγα στην βάση του ρατσιστικής αντίληψης έθνους, αλλά για χάρη ενός ιδανικού που προσφέρει πολύ μεγαλύτερη συναίνεση: την προστασία του «κοινωνικού εθνικού-θρησκευτικού μοντέλου» από την υπερεθνική εξέλιξη της ΕΕ. Ωστόσο, δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ακροδεξιά, υπάρχουν ευρωπαϊκές αστικές ακροδεξιές που εκφράζουν εθνικά τμήματα του κεφαλαίου κρατών-μελών της ΕΕ, που δεν εξυπηρετούνται από τη σημερινή οικονομική πολιτική της ΕΕ. Άλλο πράγμα είναι η ακροδεξιά της Βρετανίας, που εκφράστηκε μέσα από το λεγόμενο Brexit, και άλλη στη Γαλλία και πολύ διαφορετική στις Σκανδιναβικές χώρες.
~~~~~~~~
-Πόσο ενιαία είναι η Ε.Ε. και ποιες είναι οι διαφαινόμενες τάσεις και προοπτικές μετεξέλιξής της;
> Υπάρχει ανησυχία για τη διατήρηση και τη συνοχή της ΕΕ, μα και της Ευρωζώνης μετά την αποχώρηση της Βρετανίας και των τελευταίων γεγονότων στην Ισπανία. Σημαντικό ρόλο όμως παίζει και η ανισόμετρη ανάπτυξη μεταξύ των κρατών-μελών της. Όλα αυτά μας οδηγούν να σκεφτούμε πως, για τους λαούς, η Ενωμένη Ευρώπη έχει χάσει τη δυναμική και το περιεχόμενό της. Να θυμίσω πως τον Μάρτιο που μας πέρασε Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία και Ισπανία, στη διάρκεια της «τετραμερούς συνόδου των Βερσαλλιών», έβαλαν τα θεμέλια «μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης με μεγαλύτερη ολοκλήρωση και διαφορετικά επίπεδα ολοκλήρωσης». Δηλαδή, μιας Ευρώπης διαφορετικών ταχυτήτων. Η λεγόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, λοιπόν, προσανατολισμένη με αυτόν τον τρόπο, είναι αποτέλεσμα ενός συσχετισμού δυνάμεων στην οικονομία και αποτελεί ταυτόχρονα ένα σύνολο επιλογών του πιο παραγωγικού κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια του διεθνούς ανταγωνισμού και υποσκάπτει τους πολιτικούς όρους ύπαρξης της ΕΕ.
Στην πραγματικότητα, αυτό που γίνεται κατανοητό, εκτός του ότι η απόφαση αυτή περιγράφει την εγγενή αντίφαση του ευρωπαϊκού πολιτικού οικοδομήματος, είναι ότι η ΕΕ αποτελεί μια κεφαλαιοκρατική συμμαχία, άρα δεν μπορεί παρά να κλείνει μέσα της πολλές αντίθετες τάσεις και πολλούς εν δυνάμει συνδυασμούς ανάμεσα στις δυνάμεις που την συγκροτούν, αναλόγως την πολιτική ή οικονομική συγκυρία. Τον λογαριασμό τον πληρώνουν οι λαοί.
~~~~~~~~
-Ποια ήταν η τύχη των ηττημένων του Β’ Π.Π. -δηλ των Ναζί- στη μεταπολεμική Γερμανία και το δυτικό κόσμο;
> Αφιερώνω πολλές σελίδες στο βιβλίο μου για αυτό το ζήτημα. Κοιτάξτε, η απειλή ή η πρόταση της κοινωνικής εργατικής επανάστασης που παρουσιάστηκε για το καπιταλιστικό σύστημα πριν το πόλεμο θα παρέμενε και μετά, και μάλιστα σε μια Ευρώπη χωρισμένη σε κομμουνιστική και καπιταλιστική. Οι Αμερικανοί είχαν ήδη στο μυαλό τους τρόπους αντιμετώπισης του νέου αντιπάλου. Και οι τρόποι περιλάμβαναν απαραιτήτως τους Ναζί, που είχαν στήσει ένα μεγάλο δίκτυο κατασκόπων στη Σοβιετική Ένωση, μα και σε πολλές κατακτημένες χώρες με σκοπό το κυνήγι των κομμουνιστών. Αυτό το δίκτυο το παρέδωσε ο Στρατηγός των SS, Karl Wolf στο πιάτο του Allen Dulles ήδη από τις αρχές του 1945, όταν οι δυο τους συναντήθηκαν σε ένα διαμέρισμα στην Ζυρίχη. Μα και το Βατικανό πρόσφερε ειδική μεταχείριση στους Ναζί, καθώς φιλοδοξούσε με την βοήθεια τους να εξουδετερώσει τους «άθεους κομμουνιστές», ενώ ο Ερυθρός Σταυρός βοηθούσε όποιον φορούσε φαιά στολή αρκεί να ήταν αντικομμουνιστής. Αργότερα, πολλοί φασίστες στελέχωσαν τις υπηρεσίες της αμερικανικής CIA, της NASA, του κράτους της δυτικής Γερμανίας και της ΕΟΚ. Όπως γράφω στο βιβλίο μου, «ας δικαιολογήσουμε την ανίερη συμμαχία του «ελεύθερου κόσμου» και των παράφρονων φασιστών δολοφόνων!
Διότι είχαν την ίδια ιδεολογική προγραμματική αφετηρία: το μίσος απέναντι στον κομμουνισμό!»
~~~~~~~~
-Συνιστά έκπληξη η άνοδος της AfD στη Γερμανία κι άλλων ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη;
> Όχι… Λοιπόν, ας θυμηθούμε πως ο φασίστας Jean-Marie Le Pen λάμβανε το 14,39% του εκλογικού σώματος της Γαλλίας στις 24 Απριλίου 1988, ενώ ήταν το 1999 που οι φασίστες -«Κόμμα της Ελευθερίας» (FPÖ)- του Jorg Haider πετυχαίνουν ποσοστό 26,9% στην Αυστρία. Επίσης, ένα πανόραμα των ευρωπαϊκών χωρών θα αποκαλύψει πως η εκλογική επίδραση του φασισμού είχε και έχει εντυπωσιακές επιδόσεις σε μια σειρά από χώρες όπως στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, στις Σκανδιναβικές χώρες. Όλα αυτά σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται ως χρυσή για τον καπιταλισμό στην ευρωπαϊκή ένωση, χωρίς οικονομικές καταστροφές ή ανασφάλειες για τα κοινωνικά στρώματα και πολύ πριν οι «ξένοι», οι «λαθρομετανάστες» κάνουν την εμφάνισή τους στα καθαγιασμένα ευρωπαϊκά εδάφη.
Σήμερα, πρέπει να γίνει αντιληπτό, πως οι φασίστες δεν εκτρέφονται πλέον με σβάστικες και το βάδισμα της χήνας, αλλά τα πρότυπα αναφοράς ξεκινούν στο Χρηματιστήριο του Παρισιού, του Λονδίνου, αλλά και από τις μεγάλες αίθουσες των λόμπι στις Βρυξέλλες. Οι κοινωνικές ανισότητες, οι καταστροφές από τον καπιταλιστικό άνισο τρόπο παραγωγής, το πνίξιμο των δημοκρατικών θεσμών στο όνομα της ελευθερίας των αγορών, είναι εστίες που τροφοδότησαν την εξάπλωση του φασισμού γιατί του επέτρεψαν, με μια επίφαση «αντιφιλελευθερισμού», να εκφέρει μίγμα από αντιλήψεις συμβατές με το εθνολαϊκίστικο και ξενοφοβικό πρόσταγμά του. Δηλαδή, ο φασισμός ασκεί νέα επίδραση στην Ευρώπη, λόγω των οικονομικών αβεβαιοτήτων και της κατάρρευσης του μεταπολεμικού «κράτους πρόνοιας». Ο λόγος των φασιστών μπορεί να ελκύει πελάτες δυσαρεστημένους και ηλίθιους, αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως ο φασισμός είναι η επικράτηση συγκεκριμένων, επιθετικών παραγωγικών σχέσεων που εξασφαλίζουν την ταξική, ολοκληρωτική και βίαιη εξουσία των φορέων της αγοράς και του καπιταλισμού. Φασισμός είναι ο ολοκληρωτισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας. Επιπρόσθετα, η άνοδος του φασισμού συνδέεται με την αντικομμουνιστική δραστηριότητα της ΕΕ, η οποία έχει αναγορεύσει σε επίσημη πολιτική την εξίσωση του φασισμού – ναζισμού με τον κομμουνισμό.
~~~~~~~~
-Στο βιβλίο συναντάμε κάποιες κριτικές αναφορές στη μεταπολεμική πορεία της Σοβιετικής Ένωσης. Μπορείτε να αναφερθείτε πιο αναλυτικά και να διευκρινίσετε αυτό το σημείο;
> Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε σε κάποια άλλα ερωτήματα: Τι ήταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος από την μεριά όλων των συμμάχων; Ήταν αντιγερμανικός συνασπισμός ή αντιφασιστικός; Ποιος διεύθυνε τον αγώνα τους και προς τα πού τον οδηγούσε; Ο αγώνας επέτρεψε στους αντιφασίστες να πλατύνουν και να δυναμώσουν το εργατικό κίνημα σε παγκόσμια κλίμακα; Στο βιβλίο «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση» υπάρχει ολόκληρο κεφάλαιο που απαντά σε αυτά τα ερωτήματα.
Είναι γεγονός πως η ΕΣΣΔ κληρονόμησε μετά το τέλος του πολέμου βαριά καθήκοντα και υποχρεώσεις. Οι υποχρεώσεις αυτές οδήγησαν την Μόσχα να εγκαταλείψει την αντιαποικιακή, αντικαπιταλιστική δράση και τον εργατικό διεθνισμό. Ίσως λόγω της ολοκληρωτικής καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεών της, η ΕΣΣΔ να μην μπορούσε να παίξει πρωτοποριακό ρόλο στην ανάπτυξη επαναστατικών εργατικών κινημάτων. Ωστόσο, όλα αυτά και άλλα τόσα που περιγράφω στο βιβλίο πρέπει να καταγράφονται και να αναλύονται για να μη βρεθούμε στο μέλλον σε αδιέξοδο.
~~~~~~~~
-Ποια ήταν η αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο;
> Η αφορμή είναι η προσπάθεια που επιχειρείται από την αστική τάξη, στο μέτρο του δυνατού, μια ανασύνθεση των διαφόρων ρευμάτων του Ιστορικού αναθεωρητισμού στη βάση της αποκατάστασης της ηθικής και των ανώτερων πανανθρώπινων ιδανικών της Δύσης και της καταγγελίας τού «ανατολίτικου» κομμουνισμού και των «αιμοσταγών» εκπροσώπων του, που προγραμματικά αποσκοπεί στην διατήρηση και ισχυροποίηση του καπιταλιστικού κοινωνικού status quo. Πέραν, λοιπόν, της «κατανοητής» επιθυμίας να ταυτίσουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό, υπάρχει και η προσπάθεια να γίνει αντιληπτό, πως η καπιταλιστική ιδεολογία, τα οικονομικά συμφέροντα και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας, μέσα σε ένα σύμπλεγμα άγριων ανταγωνισμών και συμφερόντων, δεν παίζουν κανέναν πρωτεύοντα λόγο στην σύγχρονη εγκληματική αχρειότητα του καπιταλισμού, που σκοπό έχει να υπάρχει συνέχεια στην κοινωνική, την ταξική εκμετάλλευση. Όσο «πειστικότερα», λοιπόν, εξισώνουν το κομμουνισμό με το φασισμό, τόσο ευκολότερα μπορούν να επιβληθούν και τα απαιτούμενα μέτρα στην κατεύθυνση των αναγκών του κεφαλαίου.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη αφορμή που θα ήθελα να αναφερθώ. Είναι το επιδοτούμενο πρόγραμμα με 229 εκατομμύρια ευρώ, «Ευρώπη για τους Πολίτες, 2014 – 2020», το οποίο έχει σκοπό να αναδείξει: «τις αιτίες της ανάδυσης των ολοκληρωτικών καθεστώτων στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία: ναζισμός, φασισμός, σταλινισμός και ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα».
Όπως αναφέρει το έγγραφο της ΕΕ, «το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί «από διάφορους τύπους οργανισμών (τοπικές αρχές, ΜΚΟ, ερευνητικά ιδρύματα κ.ά.), αναπτύσσοντας διάφορους τύπους δράσεων (ερευνητικές, άτυπες μορφές εκπαίδευσης, δημόσιες συζητήσεις, εκθέσεις κ.ά.) και εμπλέκοντας πολίτες από διαφορετικές ομάδες-στόχους. Οι επιλέξιμοι φορείς και εταίροι του προγράμματος σύμφωνα με το έγγραφο είναι: δημόσιες τοπικές/περιφερειακές αρχές, ΜΚΟ με νομική προσωπικότητα αναγνωρισμένη σε επιλέξιμη χώρα.
Μέγιστη επιδότηση: 100.000 ευρώ. Μέγιστη διάρκεια δράσεων: 18 μήνες».
Αντικομμουνιστής να είσαι και χρήμα υπάρχει πολύ και για όλους όσους έχουν ελαφριά συνείδηση. Ονόματα και διευθύνσεις στο βιβλίο.
~~~~~~~~
- Ποιο θα είναι το θέμα του επόμενου βιβλίου;
> Τα κείμενά μου που δημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα «Ημεροδρόμος» τον τελευταίο χρόνο, μαζί με κείμενα του εξαιρετικού δημοσιογράφου Δημήτρη Κούλαλη από το περιοδικό «Νόστιμον ήμαρ». Λεπτομέρειες αργότερα. Με την ευκαιρία, όμως, να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν και προχωρούν στην έκδοση αυτών των κειμένων.
_________

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Κώστας Λουλουδάκης Ιουλιανός - «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση»


Ένα απο τα καλύτερα βιβλία. Αξίζει να διαβαστεί.
Ένα αποκαλυπτικό και προκλητικό βιβλίο-μελέτη που βοηθάει στην κατανόηση πολλών σημερινών εξελίξεων και φωτίζει την ουσία και το χαρακτήρα της Ε.Ε. του Κεφαλαίου.
~~~~~~~~~~
Υ/Γ
Η άγνωστη μα συγκλονιστική ιστορία της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης αποτελεί αντικείμενο του δεύτερου βιβλίου του Κώστα Λουλουδάκη (μετά το Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo, εκδ. ΚΨΜ, 2015).
Ποιά η σχέση του φασισμού, της αποικιοκρατίας και των ιμπεριαλιστικών χωρών με την σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση; Τι ρόλο έπαιξαν οι ΗΠΑ στην ανάπτυξη της Γερμανίας και πως η Γερμανία που ηττήθηκε τόσο στον Α΄, όσο και στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναδείχθηκε σε ηγετική δύναμη της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης; Ποιος ο ρόλος της Βρετανίας και της Γαλλίας;
Στο βιβλίο θα διαβάσουμε συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα και στοιχεία για την άμεση σχέση ναζιστών και φασιστών με τη διαδικασία της «ευρωπαϊκής ενοποίησης», ενώ στις σελίδες του παρουσιάζονται οι ανταγωνισμοί, οι συμμαχίες και οι αντιπαραθέσεις που οδηγούν μέχρι σήμερα στην βαθιά κρίση και την αναδιαμόρφωση της Ε.Ε. Ανάγλυφα αποτυπώνονται και οι άμεσες σχέσεις και ο πρωταγωνιστικός ρόλος των μεγάλων πολυεθνικών ομίλων και των τραπεζών στη δημιουργία και την πολιτικο-οικονομική στρατηγική της ΕΟΚ και μετέπειτα της Ε.Ε.

δείτε και ακούστε : εδώ

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Το όνομα της Άννας Πετροχείλου έχει αγγίξει τα όρια του μύθου. Τεράστιο το έργο της στην ελληνική σπηλαιολογία!!!


Πάνος Αϊβαλής
ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Με υπογραφή της αείμνηστης Άννας Πετροχείλου μιας σπουδαίας σπηλαιολόγου  που είχε χαρακτηριστεί ως  "Η Μεγάλη Κυρία των Βουνών και των Σπηλαίων, έφυγε ήσυχα από κοντά μας στις 13.02.2001 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Κοιμητήριο Αθηνών" που μαζί με τον σύζυγό της Γιάννη Πετρόχειλο επίσης σπηλαιολόγο εξερεύνησαν τα περισσότερα σπήλαια που βγήκαν στο φως και μας έγιναν γνωστά..... είχα την καλή τύχη να την γνωρίσω από κοντά σε συνεστιάσεις που έκανε η ΕΔΣΤΕ (Ένωση Δημοσιογράφων, Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδας) που ήταν και μέλος της, και κοσμούσε την Ένωση. Καλό είναι να θυμόμαστε ανθρώπους που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στο χώρο της Σπηλαιολογίας.




PDF]Ιστορία της Σπηλαιολογίας - ελληνικη σπηλαιολογικη εταιρεια

www.ese.edu.gr/media/seminars/sem_notes/first_degree/istoria_spileologias.pdf

Πετρόχειλου και της αείμνηστης συζύγου του, επίσης σπηλαιολόγου, Άννας ... Ακαδημία Αθηνών βραβεύει, το 1976, τόσο την Πρόεδρό της Άννα Πετροχείλου,.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Αντίο στον Αδαμάντιο Πεπελάση

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Του Γ. Λακόπουλου – anoixtoparathyro.gr

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας… Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης ήταν ένα φωτεινό πρόσωπο: πανεπιστημιακός δάσκαλος, τραπεζίτης, διανοούμενος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής, αρθρογράφος και ακατανίκητος εραστής- της ζωής. Ταυτόχρονα ήταν σαν το κόκκινο κρασί που παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται.
Έμεινε ως το τέλος του βίου του ο νεότερος της παρέας. Για την ακρίβεια ήταν ένας προβολέας με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που έκανε αληθινή μια φράση του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σο: «Η νεότητα είναι θαυμάσιο πράγμα – τι κρίμα να χαραμίζεται στους νέους».
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είπε κάποτε ότι ο σκοπός της τέχνης είναι να κάνει τους ανθρώπους καλύτερους. Προφανώς έχει δίκιο. Αλλά εμένα με έκανε καλύτερο άνθρωπο ο Διαμαντής Πεπελάσης. Αυτός είναι ο απολογισμός της προσωπικής σχέσης μου μαζί του.
Υπάρχουν κι άλλοι που συμφωνούν. Η φιλία του τους έκανε να βλέπουν αλλιώς τα πράγματα. Ο Αλέκος, ο Σάκης, ο Χριστόφορος, ο Νίκος…
Ο Πεπελάσης είχε πάθος για τη ζωή. Τη χαιρόταν σαν άνθρωπος που τη διεκδίκησε και την έζησε. Τη χόρτασε. Δημιουργικά, γόνιμα και μαχητικά. Και την ευγνωμονούσε.
» Εγώ ο χωρικός από τη Γαστούνη υπήρξα τυχερός…».
Στη συναρπαστική διαδρομή του βίου του Γαστούνη- Αθήνα - Μπέρκλεϊ και πάλι Αθήνα- πέτυχε τα περισσότερα από όσα μπορεί να επιδιώξει ένας άνθρωπος και ένας επιστήμονας.
Είχε προσωπικότητα που σαγήνευε. Δεν διαμαρτυρόταν ποτέ, δεν δυσφορούσε, δεν ήταν ποτέ κουρασμένος, δεν είχε αρνηθεί καμιά πρόσκληση και καμία πρόκληση. Ούτε την αναμέτρησή του με κανένα μέγεθος.
Η προσωπική του ακεραιότητά του και η επιστημονική γνώση του επέδρασαν σαν ζωογόνος βροχή στην ελληνική ύπαιθρο, από την Αγροτική Τράπεζα, επί Γέρου και επί Καραμανλή, πριν και μετά τη χούντα, αλλά και στην ελληνική επενδυτικη κοινότητα από την Εμπορική, επί Ανδρέα Παπανδρέου.
Σπουδαίος και άρχοντας
Ο Πεπελάσης υπήρξε «ταξιδευτής κι επιστροφεύς»- κατά το καταπληκτικό επίγραμμα στην προτομή του Εμπειρίκου στην Άνδρο. Το σώμα του και το πνεύμα του, πηγαινοέρχονταν στο χρόνο και στο χώρο. Αλλά επέστρεφαν πάντα στη Γαστούνη και σε ένα κύκλο προσώπων, ζώντων και τεθνεώτων, που αποτελούσαν προσωπικό χώρο του.
Με τη σοφία του και το προσωπικό του παράδειγμα δίδασκε την τέχνη του χρόνου. Άντεξε στο χρόνο-και στην κρίση του. Κινήθηκε με εκπληκτική άνεση και αρχοντιά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον- εκεί που κατέφυγε τελικά για να περιπλανάται πλέον στις σκέψεις τις καρδιές μας – και στην αιώνια μνήμη της παρουσίας του.
Το όνομα του καθηγητή Πεπελάση, υπάρχει σ’ έναν κατάλογο σπουδαίων οικονομολόγων που ανέδειξε η Ελλάδα, τον 20 αιώνα: Βαρβαρέσος, Ζολώτας, Αγγελόπουλος, Ανδρέας Παπανδρέου, Πεπελάσης,– θα δούμε ποιοι από τους νεότερους θα προστεθεί.
Η στενή συνεργασία και συμπορευσή του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, η σύνδεσή του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή – και η ύστερη φιλία του με τον νεότερο Καραμανλή- με τον Κανελλόπουλο, με τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τον Ηλιού και άλλους κορυφαίους της πολιτικής σ’ όλο το πολιτικό φάσμα, η πρώιμη γνωριμία του με τον Κόντογλου, η αδελφοποίησή του με τον Μίκη , οι επαφές του με μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης και της επιστήμης, η σύμπραξη του με τον Χρήστο Λαμπράκη και πάνω από όλα η λατρευτική σχέση του με τους απλούς ανθρώπους, η ταπεινότητα του, η αίσθηση προσφοράς, το υψηλό αίσθημα πατριωτισμού και το περιεχόμενο της δημόσιας παρουσίας του γενικά, συνθέτουν ένα πορτρέτο που συναρπάζει.
Αυτό το πορτρέτο αναδύει διαχρονική οικουμενικότητά που σπάνια υπάρχει σε δημόσιο πρόσωπο. Ο Πεπελάσης ήταν σαν μια παλιά διαφήμιση του «Άσσος φίλτρο»: είχε παντού μόνο φίλους. Ήταν το πρότυπο πολίτη που μπορούσε φανταστεί κανείς από Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι αχθοφόρο -να αποπνέει την ίδια αξιοπρέπεια, την ίδια γλυκύτητα και καλοσύνη και ταυτόχρονα την ίδια σοφία και το ίδιο κύρος.
Η Χρυσάνθη Ρουτζούνη θυμάται από τα παιδικά της χρόνια την μητέρα της να λέει, όταν στις συζητήσεις της ήθελε να τεκμηριώσει τη γνώμη της για κάτι: «Το είπε ο Αδαμάντιος Πεπελάσης».
Φιγούρα λιτή, από φυσικού της, ταπεινή και ταυτόχρονα ακτινοβόλα, έδινε την ευκαιρία να καταλάβεις από τι υλικά είναι φτιαγμένοι οι σπουδαίοι άνθρωποι: από χαμόγελο και κουράγιο. Ακόμη και στις μεγάλες πίκρες του -και γνώρισε τέτοιες- δεν έβγαινε κακός λόγος από το στόμα του. Ακόμη και για όσους τον απογοήτευσαν είχε κατανόηση.
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ο Πεπελάσης άλλαξε μαγικά τη μορφή του. Έγινε ξανά το παιδί από τη Γαστούνη, ο γιός του φαρμακοποιού που μηχανεύεται τρόπους για να σπάσει τα σύνορα, να φύγει με τελικό σκοπό να επιστρέψει, ξέροντας ότι η επιστροφή είναι αυτή που σου δίνει το ωραίο ταξίδι.
Μπορεί να γνώρισε όλο τον κόσμο, μερικά πράγματα όμως που κουβαλούσε μαζί του από τη Γαστούνη δεν τα άλλαξε ποτέ. Λέει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του:
«Τα παιδιά των ηλεκτροφωτισμένων κοινωνιών, δεν μπορούν εύκολα να βιώσουν τη άλλη μισή αλήθεια του χρόνου». Είναι ένας ύμνος στη φυσική πορεία των πραγμάτων. Ο ίδιος ήξρε να δημιουργεί με το φως του ήλιου, να παρατηρείς τον κόσμο ακόμη και στο σκοτάδι, να ακούει τον ανθρώπινο ήχο και τη φύση, να ελπίζει και να ονειρεύεσαι.
Θεωρούσε ευτυχή τον εαυτό του που μοιράσθηκε σε τρείς χώρες και για πολλές δεκαετίες αυτή την αντίληψη ζωής με την Έλλη, μάνα των παιδιών του και συνοδοιπόρο του στη διαδρομή Αθήνα- Λονδίνο- Σαν Φρανσίσκο- Αθήνα.
Αιώνιος Έλληνας
Στις εναλασσόμενες δεκαετίες της σταδιοδρομίας του, ήταν στην πρώτη γραμμή, μαχόμενος και λαμπερός και ταυτόχρονα είναι διανοητής, οραματιστής, ονειροπόλος, ρομαντικός και ευαίσθητος.
Ανεπηρέαστος από τις μεταβολές χαρακτήρων γύρω του- ακόμη και όταν επρόκειτο για τον Ανδρέα Παπανδρέου που σημάδεψε τη μοίρα του. Ήταν ο μόνος που ήξερε σε βάθος- καθώς συνυπήρξαν προτού ο γιος του Γέρου επιστρέψει και μπει στην πολιτική- όπως αποτυπώσαμε στο βιβλίο «Του μιλάνε τα κύματα» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Αν τον πίεζε κάτι ήταν ο κυριαρχία του «αγροίκου πλούτου», όπως έλεγε και η υποχώρηση του συλλογικού καθήκοντος συμβολής στην ανάταξη της χώρας που διέκρινε γύρω του.
Ήταν αιώνιος Έλληνας που πήρε όλα τα προτερήματα από τη γενιά του και κανένα από τα ελαττώματά. Ταυτίστηκε με τον ουμανισμό των ιδεών της και ποτέ με τη βαρβαρότητα των εκτροπών της. Για την κοινωνία που τον παρακολουθούσε υπήρξε η ζώσα επιβεβαίωση για αξίες όπως η ηθική, ο λιτός βίος, η αγωνιστική κουλτούρα, η προσφορά, η ευγένεια των τρόπων, η προσπάθεια για τη συμφιλίωση των ανθρώπων, η πίστη στη μάχη των ιδεών, η συγκίνηση για το τραγούδι και τον έρωτα, η αγάπη για το καλό, το ωραίο και το απλό, το ενδιαφέρον για την τέχνη και την πολιτική, η αληθινή αγωνία για τις εξελίξεις στον κόσμο και για όσα συνέβαιναν στη χώρα του.
Με τον Πεπελάση συνέβαινε κάτι παράδοξο. Οι παλιοί τον χρειάζονταν γιατί κρατούσε αναμμένο το καντήλι τους. Οι νέοι τον αναζητούσαν για να γνωρίσουν την αύρα του. Αν, όπως έλεγε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, «ή γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί , ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί», ο ίδιος έβγαλε τα έβγαλε τα διαζευκτικά- τα έκανε και τα δυο.
Ακόμη και στην τελευταία δεκαετία του πλήρους βίου του κινήθηκε με ταχύτητες εφήβου. Μιλούσε σε εκδηλώσεις και στα ΜΜΕ ανά την επικράτεια, συμμετείχε, συζητούσε, έγραφε- και τίμησε το Ανοιχτό Παράθυρο με τα κείμενά του εξ αρχής- παροτρύνοντας το γιο του να συνεχίσει.
Κυρίως αντιστεκόταν, συμβούλευε κινητοποιούσε τις παρέες και χαμογελούσε αισιόδοξα και ενίοτε στωικά. Έζησε με τρόπο που επέτρεπε στους φίλους του να τον υπερασπιστούν -χωρίς να χρειάζεται ποτέ να το κάνουν.
Είχα την τύχη να είμαι φίλος του ως το τέλος. Την τελευταία φορά που τον είδα- θλιμμένο, εξαντλημένο, αλλά γαλήνιο -δεν τόλμησα να τον αποτυπώσω με την Leica του Ανδρέα Παπανδρέου -του τη χάρισε πριν από μισό αιώνα και μου την έδωσε σαν πανάκριβο δείγμα εμπιστοσύνης.
Αυτό το κείμενο – το πρώτο στη ζωή μου ως «γραφιά» σε πρώτο ενικό πρόσωπο- είναι το μόνο που μπορώ να του δώσω καθώς φεύγει για να πάρει μαζί του.
Να θυμάται εκεί πάνω πόσο ευλογημένη ήταν για μένα και την Ολυμπία η αγάπη και η φιλία του.