http://el-greco-gr.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Γ. Σεφέρης

Μετάφραση - Translate

Πέμπτη 21 Αυγούστου 2014

Ο θάνατος τον ποιητή Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου


«Στις 9 Αυγούστου βρέθηκε νεκρός σε κατάσταση αποσύνθεσης στο σπίτι του ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου...»
Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου εκδήμησε αφήνοντας πίσω του ελάχιστα υλικά αγαθά και πολλούς στίχους. Έζησε βιώνοντας την καθημερινή απουσία του άλλου, αποτραβηγμένος από τα προϊόντα της ανθρώπινης ευφυΐας, έγραψε ποίηση.
Μακριά από τους «υψηλούς» πνευματικούς στόχους, τις μικροψυ-χίες, τις συμφεροντολογικές επιδιώξεις, έγραψε ποίηση.
Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου περπάτησε πολύ σε δρόμους πλάγιους, μιλώντας μόνο με στίχους. Η ποίηση του περιδιάβηκε βιαστικά τις κεντρικές λεωφόρους και με μία ηθελημένη καθυστέρηση, τους μικρούς πλάγιους δρόμους, με τους ψιθύρους, τις μυρωδιές, τα δάκρυα, το γέλιο, τις φωνές. Ο Νίκος-Αλέξης ολιγαρκής, όχι ασκητής, ανέπνεε τον αέρα του δρόμου, του ανοικτού χώρου. Εκεί ήταν η ψυχή του, η ασφάλεια του, ο έρωτας του.
Από την εμπνευσμένη του ποίηση απουσιάζει η υπερβολή. Ξεχυλίζει η πίκρα, η ειρωνία, ο αυτοσαρκασμός. Η ποίηση του Νίκου-Αλέξη αναδύεται, ταξιδεύει, επιστρέφει, κλείνεται στον εαυτό της, βυθίζεται και αναδύεται εκ νέου, κάθε που ένα χέρι την αγγίζει και χείλη την ψιθυρίζουν. Μέσα από την άρνηση, αυτής της ποίησης, να συμβιβαστεί, αναδεικνύεται το ιδιωτικό της πρόσωπο που δημοσιοποιείται κάποτε-κά-ποτε αμήχανο, υποχωρητικό, θλιμμένο, ξεφεύγοντας από τα όρια που ο ποιητής όρισε και κινήθηκε.
Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου τα τελευταία χρόνια έζησε σε μία εποχή ασύνδετη με το παρελθόν, όπου κανείς δεν θαυμάζει κανέναν, όπου κανείς δεν αναγνωρίζει κανέναν.
Ο ίδιος θαύμασε και αναγνώρισε διακρινόμενος για το προσωπικό του θάρρος. Ριζοσπάστης, αρνητής, υπηρέτησε την τέχνη βιώνοντας τον θάνατο είτε «τον δύσκολο», είτε «του Μύρωνα».
Ο διανοούμενος της ηρωικής καθημερινότητας Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου δεν διέψευσε, δεν διαψεύστηκε. Έγραψε ποίηση.
Σπύρος Κοκκινάκης
περ. ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ
Μάρτιος-Αύγουστος

1997

Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

Η «Αμοργός» του Νίκου Γκάτσου μεταφράζεται στα ισπανικά και θα κυκλοφορήσει σύντομα από τον μεγάλο εκδοτικό οίκο Catedra.


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ - PATAKIS PUBLICATIONS


«Χρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και το σφυρί βασανισμένη καρδιά μου
Με το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Μίαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
Εγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Και με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομμένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου».

http://bit.ly/Pjtzfp

Η «Αμοργός» του Νίκου Γκάτσου μεταφράζεται στα ισπανικά και θα κυκλοφορήσει σύντομα από τον μεγάλο εκδοτικό οίκο Catedra.

από:  Βασίλη Κουνέλη

Παρασκευή 18 Απριλίου 2014

Αποχαιρετιστήρια επιστολή του Gabriel Garcia Marquez.

 Adiós gran contador de historias 
που σε αγαπήσαμε
μέσα από τα εκπληκτικά μυθιστορήματά σου...


Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του.......



..... ν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014

Η εκπληκτική ταινία: "Η Κλέφτρα των Βιβλίων" με Τζέφρι Ρας και Έμιλι Γουότσον

 στο Κινηματογράφο Αλίκη στην Νέα Μάκρη

Σινέ Αλίκη (Δημ. Κιν/φος)

Λ. Μαραθώνος 196 (Πολιτιστικό και αθλητικό πάρκο Νέας Μάκρης)
2294069871 € 7,00
Πέμ. - Τρ.: 21.00, Τετ. 19.00

Λίγα λόγια για την ταινία:
Η Λίζελ μετακομίζει στο σπίτι της ανάδοχης οικογένειας των Χούμπερμαν λίγο προτού ξεκινήσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η προσαρμογή της στη νέα πραγματικότητα είναι δύσκολη, αφού η μητριά της Ρόζα και οι συμμαθητές της της κάνουν τη ζωή δύσκολη. Με τη βοήθεια του καλοκάγαθου πατριού της Χανς όμως μαθαίνει γραφή και ανάγνωση, ενώ αποκτά εμμονική σχέση με τη λογοτεχνία.

Δείτε το τρέιλερ: